Emily
-Emily, wszystko w porządku?-spytał Juss kucając naprzeciwko mnie ,tak że byliśmy skierowani twarzami do siebie. Nie mogłam nic powiedzieć. W moim gardle wyrosła gula wielości orzecha włoskiego. Z trudem przełykałam ślinę, a do oczu napływały łzy. Przecież to nie może być to. On nie żyje. Od kilkunastu lat. Ale oni są na tych zdjęciach tacy sami. Te lekko kręcone włosy ,piwne oczy ,nieziemski uśmiech. Ale czy by mnie okłamał? Wątpię. Może po prostu ktoś jest do niego podobny. Ale ,żeby miał tak samo na imię? Niemożliwe. Spojrzałam moimi zaszklonymi oczami w czekoladowe oczy Justina.
-Hej, co jest?-nieśmiało zagadał. Ja w odpowiedzi podałam mu zdjęcia. On usiadł obok mnie i obejrzał fotografie.
-Czy..czy to jest....-zapytał. Twierdząco pokiwałam głową. On jeszcze raz przeleciał wzrokiem po ilustracji.
-Ale ,jak to możliwe. Mówiłaś ,że ..-chciał mówić dalej ,ale mu przerwałam.
-Ja sama nie wiem. Przecież on nie żyje. Bynajmniej tak mi tłumaczyli wszyscy dookoła. Przez tyle lat żyłam w tej pewności ,że go nie ma i nigdy nie będzie. To bolało. Cholernie bolało. Ale dlaczego? Dlaczego to zrobił?-zakryłam twarz dłońmi i wybuchłam płaczem.
Juss przysuną się bliżej i obją mnie ramieniem.
-Nie ,płacz Em. To na pewno ma jakieś wytłumaczenie.-szepną kołysząc mnie na boki ,aby mnie uspokoić. Jednak to nic nie dało. Zapomniałam ,że tu jestem. To nie miało teraz znaczenia. To nie było najważniejsze. Tu się tylko liczyło to ,że byłam okłamywana ,przez tyle lat. Że mój Tata żyje. Spojrzałam na zegarek. Kilka minut po 17.00. Powinnam już wracać do domu.
-Przepraszam. Powinnam już wracać.-szepnęłam odrywając się z objęć gwiazdy.
-Odwiozę Cię-odpowiedział Bieber ,po czym wziął kluczyki od samochodu i pociągną mnie za rękę zanim cokolwiek zdołałam powiedzieć. Zeszliśmy na dół po schodach i przeszliśmy przez drzwi frontowe. Samochód Justina stał tuż obok hotelu. Otworzył mi drzwi samochodowe z przodu i ruchem ręki wskazał mi ,że mam usiąść. Sam usiadł za kierownicą i odpalił samochód.
-Dziękuje-szepnęłam gdy byliśmy już w drodze.
-Za co?-spytał, zerkając na mnie kontem oka.
-Za to ,że chce Ci się mnie podwieźć.-lekko się uśmiechnęłam.
-Ech ,nie ma sprawy.-powiedział drapiąc się po karku. Siedzieliśmy jeszcze chwilę w ciszy. Chciałam coś powiedzieć ,ale w tym samym czasie Juss też mówił. Wybuchnęliśmy śmiechem.
-Ty pierwszy-powiedziałam uspakajając się.
-Więc ,jesteś moją fanką?-z zakłopotaniem spojrzał w moją stronę.
-Szczerze?
-Yhym
-Tak-westchnęłam-ale co to ma za znaczenie?
-Nic, po prostu cieszę się ,że mam takie ładne fanki-posłał mi uśmiech ,a ja szybko się odwróciłam ,żeby nie widać było moich rumieńców.-Teraz twoja kolej.
-Więc-wzięłam głęboki wdech-przepraszam ,za te mojej zachowani dzisiaj. W pizzerii.-oparłam łokieć o drzwi i położyłam na niego głowę.
-Nic się nie stało-odpowiedział ze szczerym sercem. Bynajmniej tak mi się wydawało. Resztę drogi spędziliśmy w ciszy. Byłam trochę przygnieciona tym co się dzisiaj zdarzyło. W środku czułam pustkę. Nic nie było ,a w moim oczach można było wyczuć przerażenie. Serce rwało mi się na milion kawałków. Moje myśli plątały się wokół jednego miejsca tak ,że za każdym razem wracały do tej samej sprawy. Mijałam śpieszących się ludzi. Kogo by obchodziła zwykła nastolatka ,która właśnie się dowiedziała o tym ,że prawdopodobnie jej ojciec żyje. Nikogo. Każdy jest zajęty własnym życiem. Goni za czasem. Nie może nawet usiąść na chwilę odpocząć. Jest związany. Blask codziennego światła oślepia ich wnętrze nie pozwalając dostać się do serca. Teraz czułam się samotna. Nikt nie rozumie co czuję. Nikt nie wie ,że moje wnętrze pali się niczym ogień. Zauważyłam ,że byliśmy już na miejscu.
-Dzięki-odpowiedziałam wychodząc z samochodu.
-Emily ,poczekaj-krzykną Bieber wysiadając i łapiąc mnie za nadgarstek. Odwróciłam się.
-Trzymaj się-szepną poluźniając uścisk.
-Postaram się-posłałam mu udawany uśmiech. W środku był ból. Wiedziałam ,że czeka mnie trudna rozmowa z moją matką. Gdy weszłam do domu wyciągnęłam fotografie z torebki ,którą odłożyłam na łóżko. Skierowałam się w stronę jej sypialni ,w której ona była. Serce zaczęło coraz szybciej bić. Usiadłam na łóżku ,gdzie czytała książkę.
-Musimy porozmawiać-powiedziałam zabierając jej książkę i kładąc na komodzie obok. Ona tylko delikatni się podniosła ,tak że siedziała.
-To jest mój tata-podałam jej fotografie tą ze starego pudła.-poznajesz?-odrzekłam nieco ciszej. Ona zaś wzięła zdjęcie do ręki i dokładnie obejrzała. Po chwili twierdząco pokiwała głową.
-A tu mój przyszły menager-podałam jej zdjęcie te które dostałam od Justina. Moja matka szeroko otworzyła oczy i przeczesała włosy do tyłu.- Co o tym powiesz?-szepnęłam na tyle głośno ,że powinna to usłyszeć.
-Ja...ja nie wiem co powiedzieć-powiedziała z przerażeniem w głosie.
-Powiedz prawdę
-Och ,Em. Myślę ,ze jesteś już wystarczająco duża. Posłuchaj mnie i nie przerywaj. Twój tata miał romans. Nie wiem z kim ,ale nieraz widziałam jak się obciskiwał z inną kobietą. Tego dnia co miał wypadek jechał z nią. Prawdopodobnie się całowali dlatego nie zauważył jadącej ciężarówki. Zderzyli się. Oboje przeżyli. Gdy tylko się z nim zobaczyłam powiedziałam ,żeby więcej nie przychodził. Nie chciałam już go wiedzieć, znać. Bałam się o Ciebie ,że może Ci to zepsuć życie. Radziłyśmy sobie przez tyle lat. A on? Pewnie sobie już założył nową rodzinę.-powiedziała z łzą w oku.
-Ja nie wiedziałam-wyszczerzyłam szeroko oczy.-Ale nie możliwe. Tata mnie kochał i by mnie nie zostawił.
- Gdyby nas kochał nie zrobiłby nam tego. Zobacz,że nie dzwonił ,nie pisał. Zero kontaktu. Gdyby mu zależało dałby odznakę życia.
- Nie wierzę-powiedziałam wychodząc z pokoju i zamykając go na klucz. Czy on był taki? Na pewno nie! Nigdy nie zrobił by mi coś takiego! On mnie kochał. Dbał o mnie. Zawszę chciał żeby było mi jak najlepiej. Wybuchłam płaczem. On nie mógł mi tego robić! Nie mógł! Położyłam się na łóżku i zaczęłam. Obudziłam sie około 10 .00.Prztarłam oczy i spojrzłam w prawo. Obok mnie spał Justin Bieber..
–--------------------------
Przepraszam że taki krótki ,ale zaraz wyjeżdżamy na kolonie na 2 tygdnie ;/
Więc do 2 tygodni :*
everything is changing, thanks to you.
Translate
środa, 17 lipca 2013
wtorek, 16 lipca 2013
Rozdział 4
Justin
Siedziałem i oglądałem telewizje. Za oknem słyszałem piski i okrzyki fanek. Denerwowało mnie to. Chciałbym posiedzieć w spokoju. Podszedłem do okna ,ale tylko po to by je zamknąć. Usiadłem wygodnie na fotelu i kontynuowałem oglądanie filmu.
- Młody, choć musisz to zobaczyć-krzykną Scoot wyłaniając głowę z mojej sypialni.
- Sorry, ale nie mam teraz ochoty. Oglądam film.-rzuciłem od niechcenia.
- Chłopie, widziałeś co się dzieję pod hotelem?-zaśmiał się tak ,jakby nie mógł w coś uwierzyć.
- Tak, tłum zdziczałych dziewczyn czających się na mnie jak leśniczy na dzika-zaśmiałem się ironicznie.
- Tam jest twoja dziewczyna, Justin- krzykną.
- Ja pierdole, mówiłem Ci ,że nie mam dziewczyny. Głuchy jesteś czy mam Ci to za każdym razem wypominać?-wkurzyłem się. Ile bym razy do niego mówił to i tak postawi na swoje.
- Jak tam chcesz. Ale pod hotelem stoi ta dziewczyna ,którą dzisiaj spotkaliśmy w pizzerii.
- Emily?-powiedziałem i podszedłem do okna. Rzeczywiście. Stała tam i śpiewała. Staliśmy i w ciszy wysłuchaliśmy mojej piosenki.
Tak ,ona musiała być jedną z moich fanek, skoro tak dobrze znała tekst.
-Chłopie ,ona ma głos.-krzykną mój menager ,kiedy wszyscy bili już brawa.
- Masz rację -szepnąłem ,nie mogąc wyjść z podziwu. Jak tej dziewczynie udało się zaśpiewać tą piosenkę ,tak dobrze jak mi. Scooter otworzył drzwi wejściowe.
- Gdzie się wybierasz?-krzyknąłem i poleciałem za nim.
- Nie możemy zmarnować takiego talentu- odkrzyknął zbiegając po schodach. Wyszliśmy z hotelu i przecisnęliśmy się przez tłum tak ,że staliśmy koło Em.
- Scooter Brown- powiedział podając rękę Emily.
- Tak ,poznaliśmy się wcześniej. Emily Blans- uścisnęła jego dłoń.
- Słyszałem jak śpiewałaś. Mam dla Ciebie propozycję. Co powiesz o zrobieniu kariery?- spytał Scoot.
- Co? Ja... ja, sama nie wiem.- odpowiedziałam mało entuzjastycznie.
- Nie możesz tego zmarnować, dziewczyno. Mam pomysł. Za tydzień polecimy do Nowego Yorku. Zrobimy przesłuchanie i zobaczymy co się zrobić. Ale potrzebuję też współpracy z twojej strony.-posłał jej uwodzicielski uśmiech i poruszył brwią, na co dziewczyna się zaśmiała.
- Kusząca propozycje ,ale musiałbym to przemyśleć.-nieśmiało odrzekła.
- Więc ,dobrze. Masz tu moją wizytówkę i daj znać jak najszybciej.-powiedział. Dziewczyna pokiwała twierdząco głową. Wspaniale by było ,gdyby się zgodziła. I nie chodzi mi o to ,że spędzalibyśmy więcej czasu razem. Tylko..... Och. Może i o to chodzi? Sam nie wiem. Nie jestem pewny co do swoich uczuć. Ale z drugiej strony ,wiem jak ciężko jest w karierze zawodowej gwiazd. No ,ale cóż co będzie ,to będzie. Poczułem krople na swoim nosie. Jedna ,druga ,trzecia ,aż w końcu rozlał się ulewny deszcz. Wszyscy pobiegli do swoich domówi ,a ja pobiegłem do hotelu.
Emily
Nie mogłam uwierzyć. Nie spodziewałam się takiej reakcji. To było coś niesamowitego. Chciałam się zgodzić. Chcę robić to co kocham ,ale nie mogę tu zostawić Jess, i innych. Nawet mojej matki. Ona sama nie wyjdzie z tego gówna. To pląta moje myśli niczym księżycowa nić. Serce się rwie ,ale rozum co innego. To dla mnie byłby sukces jak dla wspinacza wejście na szczyt Mount Everest. Ale nie mogę. Nie dam rady. Nie wiem co o tym myśleć.
Pobiegłam do domu i szybko przebrałam się w suche rzeczy. Wysuszyłam głowę i wywiesiłam mokre ubrania na balkon. Musiałam o tym porozmawiać z mamą. Nie chętnie ,bo od czasu naszej kłótni nie rozmawiałyśmy ,ale to nadal moja matka. Nie wyrzeknę się jej.
Ale poczekam na odpowiedni moment. To jeszcze nie teraz. Zauważyłam ,że z kimś zawzięcie rozmawia przez telefon. Usiadłam na łóżku. Potrzebowałam odpoczynku,który długo nie potrwał. Usłyszałam pukanie do drzwi. Niechętnym krokiem wstałam i je otworzyłam.
-Jess?-zapytałam zaskoczona wizytą przyjaciółki.
-Powinnyśmy porozmawiać.-odrzuciła i zdjęła swoje buty. Gestem ręki zaprosiłam ją do pokoju. Poszłam zrobić nam herbaty i szybko zrobiłam kilka kanapek. Postawiłam na biurku i usiadłam na kanapie koło Jessicy.
- Więc ,o czym chciałaś porozmawiać?- spytałam biorąc jedną kanapkę do ręki.
- Myślę ,że powinnaś tam pojechać.-na jednym oddechu wypuściła?
- Co? Dlaczego?-zapytałam nie spodziewając się tej propozycji z jej strony.
- To twoja życiowa szans, Em. Nie możesz jej tak zostawić. Powinnaś się bardziej rozwijać w tym kierunku i robić to co kochasz. To by było dla ciebie najlepsze.
- Wiem ,myślałam o tym ,ale nie mogę zostawić tu ciebie i mamy.- wzięłam łyka herbaty.
- Emily, ja sobie dam radę. A co do twojej mamy...rozmawiałam z nią. Zgodziła się.
- Ale jak to? Nie rozumiem- powiedziałam wpadając w zakłopotanie.
- No,bo widzisz. Zależy mi na tym ,żebyś uwolniła się od tym wszystkich myśli i wspomnień. Widzę jak Ci jest tu ciężko. W końcu nadszedł czas ,żeby zrobić krok do przodu.Em ,nie możesz tu zostać. Jeśli masz taką okazję ,jedź. Tutaj będziesz tylko niewolnikiem wspomnień. Powinnaś poczuć się wolna. Tutaj tego nie doznasz-powiedziała łapiąc mnie za rękę.
- Dziękuje.-szepnęłam i mocno przytuliłam przyjaciółkę.
-No ,na mnie czas. A ty panno Blans dzwoń do tego faceta.-mrugnęła do mnie i zniknęłam za drzwiami mojego domu zanim co kolwiek zdołałam powiedzieć. Bardzo się cieszyłam ,że tak wszystko się układa. Jessica miała rację. Nie powinnam zbyt długo tutaj zostać.
Wzięłam mojego Iphona i wykręciłam numer ,który był podany na wizytówce. Po 3 sygnałach usłyszałam czyjś głoś.
-Halo?-zapytał
-Dzień dobry, tu Emily.- odpowiedziałam niepewnym głosem.
-Och ,tak. Cieszę się że tak szybko. I jaka decyzja w ostateczności zapadła?-zapytał mniemajże Scooter.
-Tak, pojadę.-nieśmiało odrzekłam.
-Wspaniale. Nie można takiego talentu zmarnować!-dobrze ,że mnie nie widział bo na mojej twarzy pojawiły się rumieńce.-Więc możemy się dzisiaj spotkać? Omówimy kilka rzeczy.-ciągną
-Tak, oczywiście
-Więc co powiesz o 16.00?-zapytał. Spojrzałam na zegarek, była 14.00
-Tak, jak najbardziej.-odpowiedziałam.
-To na razie-usłyszałam poczym rozległ się dźwięk zakończonego połączenia. Jestem zmęczona dzisiejszym dniem, naprawdę. Tyle się wydarzyło. Nie mogę pojąc jak to się stało . Z każdym dniem traciłam wiarę w siebie ,traciłam sens do życia. Jednego dnia to wszystko znikło ,chciałam walczyć dalej. Nabrałam ochoty na życie. To było takie cudowne. Zjadłam obiad i poszłam się ubrać w sukienkę. Umalowałam się i pomyślałam, że przed wyjściem wejdę na twittera. Odrazu po włączeniu strony wyświetlił mi się post Justina Biebera.
Po 15 minutach byłam już na miejscu. Stanęłam przed drzwiami biorąc głęboki oddech.Pociągnęłam za klamkę i weszłam do środka.
-Hej, Em-powiedział zalotnie Juss trzymając ręce w kieszeni. Ja jako odpowiedź uśmiechnęłam się i pokiwałam głową.
-Emily, jesteś. Więc od czego by tu zacząć. Wylot do Nowego York'u planowaliśmy w Piątek. Ja do was dojadę w poniedziałek.-powiedział zawzięcie grzebiąc w szufladach.
-Do was?-zapytałam nie wiedząc o czym on mówi.
-Och, Justin jedzie z tobą.Nie mówiłem? Ech, najwyraźniej zapomniałem. W moim wieku się zdarza.-popatrzyliśmy się z Justinem na wzajem i wybuchnęliśmy śmiechem.
-Cholera, Justin. Widziałeś te zdjęcie Bruna? Nie mogę go znaleźć.-powiedział rozkładając ręce. Mój tatuś też miał na imię Bruno. Na samą myśl o nim zrobiła mi się wielka gula w gardle.
-Gdzieś mam. Poszukam -powiedział Justin poczym znikł z mojego punktu widzenia.
-Wyprawa nam zajmie około miesiąca.-spokojnie i bez nerwów ciągną Scoot.
-Mam-krzykną Justin i podał jego menagerowi fotografie.
-To będzie twój przyszły menager,jeśli dobrze pójdzie-uśmiechną się i podał mi zdjęcie. Kogoś ten mężczyzna mi przypominał. Ciemne włosy, piwne oczy...I nagle zamarłam. Wyciągnęłam fotografie z mojej torebki i porównałam z tą którą przyniósł Justin. Nie, nie możliwe. Popatrzyłam z przerażeniem na Jussa.
-Emily, wszystko w porządku-zapytał
-------------------------------------------------------------
Koniec rozdziału ;D
I jak?
Komentujcie!!
Siedziałem i oglądałem telewizje. Za oknem słyszałem piski i okrzyki fanek. Denerwowało mnie to. Chciałbym posiedzieć w spokoju. Podszedłem do okna ,ale tylko po to by je zamknąć. Usiadłem wygodnie na fotelu i kontynuowałem oglądanie filmu.
- Młody, choć musisz to zobaczyć-krzykną Scoot wyłaniając głowę z mojej sypialni.
- Sorry, ale nie mam teraz ochoty. Oglądam film.-rzuciłem od niechcenia.
- Chłopie, widziałeś co się dzieję pod hotelem?-zaśmiał się tak ,jakby nie mógł w coś uwierzyć.
- Tak, tłum zdziczałych dziewczyn czających się na mnie jak leśniczy na dzika-zaśmiałem się ironicznie.
- Tam jest twoja dziewczyna, Justin- krzykną.
- Ja pierdole, mówiłem Ci ,że nie mam dziewczyny. Głuchy jesteś czy mam Ci to za każdym razem wypominać?-wkurzyłem się. Ile bym razy do niego mówił to i tak postawi na swoje.
- Jak tam chcesz. Ale pod hotelem stoi ta dziewczyna ,którą dzisiaj spotkaliśmy w pizzerii.
- Emily?-powiedziałem i podszedłem do okna. Rzeczywiście. Stała tam i śpiewała. Staliśmy i w ciszy wysłuchaliśmy mojej piosenki.
Tak ,ona musiała być jedną z moich fanek, skoro tak dobrze znała tekst.
-Chłopie ,ona ma głos.-krzykną mój menager ,kiedy wszyscy bili już brawa.
- Masz rację -szepnąłem ,nie mogąc wyjść z podziwu. Jak tej dziewczynie udało się zaśpiewać tą piosenkę ,tak dobrze jak mi. Scooter otworzył drzwi wejściowe.
- Gdzie się wybierasz?-krzyknąłem i poleciałem za nim.
- Nie możemy zmarnować takiego talentu- odkrzyknął zbiegając po schodach. Wyszliśmy z hotelu i przecisnęliśmy się przez tłum tak ,że staliśmy koło Em.
- Scooter Brown- powiedział podając rękę Emily.
- Tak ,poznaliśmy się wcześniej. Emily Blans- uścisnęła jego dłoń.
- Słyszałem jak śpiewałaś. Mam dla Ciebie propozycję. Co powiesz o zrobieniu kariery?- spytał Scoot.
- Co? Ja... ja, sama nie wiem.- odpowiedziałam mało entuzjastycznie.
- Nie możesz tego zmarnować, dziewczyno. Mam pomysł. Za tydzień polecimy do Nowego Yorku. Zrobimy przesłuchanie i zobaczymy co się zrobić. Ale potrzebuję też współpracy z twojej strony.-posłał jej uwodzicielski uśmiech i poruszył brwią, na co dziewczyna się zaśmiała.
- Kusząca propozycje ,ale musiałbym to przemyśleć.-nieśmiało odrzekła.
- Więc ,dobrze. Masz tu moją wizytówkę i daj znać jak najszybciej.-powiedział. Dziewczyna pokiwała twierdząco głową. Wspaniale by było ,gdyby się zgodziła. I nie chodzi mi o to ,że spędzalibyśmy więcej czasu razem. Tylko..... Och. Może i o to chodzi? Sam nie wiem. Nie jestem pewny co do swoich uczuć. Ale z drugiej strony ,wiem jak ciężko jest w karierze zawodowej gwiazd. No ,ale cóż co będzie ,to będzie. Poczułem krople na swoim nosie. Jedna ,druga ,trzecia ,aż w końcu rozlał się ulewny deszcz. Wszyscy pobiegli do swoich domówi ,a ja pobiegłem do hotelu.
Emily
Nie mogłam uwierzyć. Nie spodziewałam się takiej reakcji. To było coś niesamowitego. Chciałam się zgodzić. Chcę robić to co kocham ,ale nie mogę tu zostawić Jess, i innych. Nawet mojej matki. Ona sama nie wyjdzie z tego gówna. To pląta moje myśli niczym księżycowa nić. Serce się rwie ,ale rozum co innego. To dla mnie byłby sukces jak dla wspinacza wejście na szczyt Mount Everest. Ale nie mogę. Nie dam rady. Nie wiem co o tym myśleć.
Pobiegłam do domu i szybko przebrałam się w suche rzeczy. Wysuszyłam głowę i wywiesiłam mokre ubrania na balkon. Musiałam o tym porozmawiać z mamą. Nie chętnie ,bo od czasu naszej kłótni nie rozmawiałyśmy ,ale to nadal moja matka. Nie wyrzeknę się jej.
Ale poczekam na odpowiedni moment. To jeszcze nie teraz. Zauważyłam ,że z kimś zawzięcie rozmawia przez telefon. Usiadłam na łóżku. Potrzebowałam odpoczynku,który długo nie potrwał. Usłyszałam pukanie do drzwi. Niechętnym krokiem wstałam i je otworzyłam.
-Jess?-zapytałam zaskoczona wizytą przyjaciółki.
-Powinnyśmy porozmawiać.-odrzuciła i zdjęła swoje buty. Gestem ręki zaprosiłam ją do pokoju. Poszłam zrobić nam herbaty i szybko zrobiłam kilka kanapek. Postawiłam na biurku i usiadłam na kanapie koło Jessicy.
- Więc ,o czym chciałaś porozmawiać?- spytałam biorąc jedną kanapkę do ręki.
- Myślę ,że powinnaś tam pojechać.-na jednym oddechu wypuściła?
- Co? Dlaczego?-zapytałam nie spodziewając się tej propozycji z jej strony.
- To twoja życiowa szans, Em. Nie możesz jej tak zostawić. Powinnaś się bardziej rozwijać w tym kierunku i robić to co kochasz. To by było dla ciebie najlepsze.
- Wiem ,myślałam o tym ,ale nie mogę zostawić tu ciebie i mamy.- wzięłam łyka herbaty.
- Emily, ja sobie dam radę. A co do twojej mamy...rozmawiałam z nią. Zgodziła się.
- Ale jak to? Nie rozumiem- powiedziałam wpadając w zakłopotanie.
- No,bo widzisz. Zależy mi na tym ,żebyś uwolniła się od tym wszystkich myśli i wspomnień. Widzę jak Ci jest tu ciężko. W końcu nadszedł czas ,żeby zrobić krok do przodu.Em ,nie możesz tu zostać. Jeśli masz taką okazję ,jedź. Tutaj będziesz tylko niewolnikiem wspomnień. Powinnaś poczuć się wolna. Tutaj tego nie doznasz-powiedziała łapiąc mnie za rękę.
- Dziękuje.-szepnęłam i mocno przytuliłam przyjaciółkę.
-No ,na mnie czas. A ty panno Blans dzwoń do tego faceta.-mrugnęła do mnie i zniknęłam za drzwiami mojego domu zanim co kolwiek zdołałam powiedzieć. Bardzo się cieszyłam ,że tak wszystko się układa. Jessica miała rację. Nie powinnam zbyt długo tutaj zostać.
Wzięłam mojego Iphona i wykręciłam numer ,który był podany na wizytówce. Po 3 sygnałach usłyszałam czyjś głoś.
-Halo?-zapytał
-Dzień dobry, tu Emily.- odpowiedziałam niepewnym głosem.
-Och ,tak. Cieszę się że tak szybko. I jaka decyzja w ostateczności zapadła?-zapytał mniemajże Scooter.
-Tak, pojadę.-nieśmiało odrzekłam.
-Wspaniale. Nie można takiego talentu zmarnować!-dobrze ,że mnie nie widział bo na mojej twarzy pojawiły się rumieńce.-Więc możemy się dzisiaj spotkać? Omówimy kilka rzeczy.-ciągną
-Tak, oczywiście
-Więc co powiesz o 16.00?-zapytał. Spojrzałam na zegarek, była 14.00
-Tak, jak najbardziej.-odpowiedziałam.
-To na razie-usłyszałam poczym rozległ się dźwięk zakończonego połączenia. Jestem zmęczona dzisiejszym dniem, naprawdę. Tyle się wydarzyło. Nie mogę pojąc jak to się stało . Z każdym dniem traciłam wiarę w siebie ,traciłam sens do życia. Jednego dnia to wszystko znikło ,chciałam walczyć dalej. Nabrałam ochoty na życie. To było takie cudowne. Zjadłam obiad i poszłam się ubrać w sukienkę. Umalowałam się i pomyślałam, że przed wyjściem wejdę na twittera. Odrazu po włączeniu strony wyświetlił mi się post Justina Biebera.
Jeszcze w Miami. Kochani, przygotujcie się na młoda gwiazdę!A pod postem było wiele komentarzy o dzisiejszym moim występie. Pozytywnych oczywiście. Ucieszyłam się w duchu ,że ktoś to docenia. Wychodząc z domu zauważyłam stare pudło schowane pod płaszczami i wyjęłam jego zawartość. Głownie składało się ono ze zdjęć. Klęknęłam i założyłam włosy za ucho. Tam byłam ja z tatą. Dokładnie pamiętam ten dzień. Byliśmy wtedy w wesołym miasteczku. To z okazji moich 9 urodzin. To był najwspanialszy dzień w moim życiu. To wszystko ,dzięki jemu. Dzięki jednej osoby. Nawet zapomniałam jak on wygląda. Odwróciłam fotografie na drugą stronę i przetarłam palcami napis
Kochana Emily! Kolejny roczek miną. Pamiętaj ,zawsze będę Cię kochać. Jesteś moim największym szczęściem jakie mnie w życiu spotkało.Twój Tata.Jedna łza poleciała mi z oka. Ale nie powinnam płakać. Nie teraz. Zdjęcie schowałam torebki. Wzięłam pierwszą lepszą taksówkę i pojechałam do hotelu.
Po 15 minutach byłam już na miejscu. Stanęłam przed drzwiami biorąc głęboki oddech.Pociągnęłam za klamkę i weszłam do środka.
-Hej, Em-powiedział zalotnie Juss trzymając ręce w kieszeni. Ja jako odpowiedź uśmiechnęłam się i pokiwałam głową.
-Emily, jesteś. Więc od czego by tu zacząć. Wylot do Nowego York'u planowaliśmy w Piątek. Ja do was dojadę w poniedziałek.-powiedział zawzięcie grzebiąc w szufladach.
-Do was?-zapytałam nie wiedząc o czym on mówi.
-Och, Justin jedzie z tobą.Nie mówiłem? Ech, najwyraźniej zapomniałem. W moim wieku się zdarza.-popatrzyliśmy się z Justinem na wzajem i wybuchnęliśmy śmiechem.
-Cholera, Justin. Widziałeś te zdjęcie Bruna? Nie mogę go znaleźć.-powiedział rozkładając ręce. Mój tatuś też miał na imię Bruno. Na samą myśl o nim zrobiła mi się wielka gula w gardle.
-Gdzieś mam. Poszukam -powiedział Justin poczym znikł z mojego punktu widzenia.
-Wyprawa nam zajmie około miesiąca.-spokojnie i bez nerwów ciągną Scoot.
-Mam-krzykną Justin i podał jego menagerowi fotografie.
-To będzie twój przyszły menager,jeśli dobrze pójdzie-uśmiechną się i podał mi zdjęcie. Kogoś ten mężczyzna mi przypominał. Ciemne włosy, piwne oczy...I nagle zamarłam. Wyciągnęłam fotografie z mojej torebki i porównałam z tą którą przyniósł Justin. Nie, nie możliwe. Popatrzyłam z przerażeniem na Jussa.
-Emily, wszystko w porządku-zapytał
-------------------------------------------------------------
Koniec rozdziału ;D
I jak?
Komentujcie!!
poniedziałek, 15 lipca 2013
Rozdział 3
Emily
Wiedziałam tak bezczynnie na łóżku czekając aż przyjdzie Jessica. Po 10 minutach usłyszałam ciche pukanie do drzwi. Pobiegłam je otworzyć i ujrzałam tam tą osobę na którą czekałam.
- Dzięki ,że tak szybko przyszłaś ,Jess. - Wpuściła ją do środka.
- Z tego co zrozumiałam i usłyszałam po twoim głosie to poważną sprawa.- powiedziała zdejmując buty i siadając na moim łóżku.
- Chcesz coś do picia? -zapytałam.u
- Jedyne co chcę to to abyś usiadła i powiedziała mi o co chodzi ,Em.- odrzekła klepią miejsce na łóżku obok niej. Usiadłam tam gdzie miałam i wzięłam głęboki wdech.
- więc ?- zniecierpliwiona Jess nie dawała mi spokoju.
- Na początku chciałam cię przeprosić. Byłam w stosunku do ciebie nie .fair. Skłamałam. - Powiedziałam prosto z mostu
- o czym ty mówisz ?- przerwała mi.
- Zaraz się wszystkiego dowiesz. Mama nie miała po mnie przyjechać. Ja po prostu chciałam być sama. Wiem ,to bardzo nieodpowiedzialne. Zdaję sobie z tego sprawę.- Już chciała coś powiedzieć ,ale kontynuowała dalej.
- Byłam delikatnie mówiąc, załamana. Wiesz ,jak mi ciężko po stracie ojca. Usiadłam gdzieś z boku aby trochę ochłonąc. I po kilku minutach ,podszedł do mnie ochroniarz i powiedział ,że nie moge tu byc. Poprosiłam o 5 minut które mi dał. Po jakimś czasie poczułam jak ktoś mnie łapie za ramie.
- to nie był ochroniarz, prawda ?- zapytała niepewnie. Pokiwałam twierdzonco głową. Jess popatrzyła się na mnie pytającym wzrokiem.
- To był...- przerwałam i popatrzyłam się plakat Justina Biebera.
- Czy chcesz powiedzieć , że to był Justin?
- Dokładnie to- uśmiechnęłam się.
- O mój Boże! Emily- rzuciła mi się na szyje.
- Jeśli mi zostawisz ,powiem ci co było dalej- odetchnęłam z ulgą gdy zrobiła to o co ją prosiłam.
- Nie przedłużając ,chciał mnie odprowadzić ,ale się nie zgodziłam-ciągnęłam.-Nie pytaj czemu-kontynuowałam gdy ona otworzyła usta ,aby coś powiedzieć.- Sama nie wiem dlaczego. Więc odeszłam od niego i usiadłam na pobliskiej ławce. Po jakimś czasie autobus się zatrzymał i wyszedł z niego Justin. Chciał mnie podwieźć. I jakoś tak wyszło ,że wracałam z nim do domu.-
-Rozmawiałaś z nim?- spytała nie dowierzając w to co słyszy.
-Tylko tyle ,co powiedziałam co mi jest?-powiedziałam już spokojnie.
-Tylko tyle? To aż tyle! Kochana miałaś szczęście. -Przytuliła mnie.
- Dobrze ,że nie wyszłam na idiotkę. Gdyby nie to ,że byłam w takim dołku ,to pewnie bym piszczała z radości.-zaśmiałam się.
Z Jess rozmawialiśmy jeszcze dobre 2 godziny. Spojrzałam na zegarek. Było w pół do 3 nad ranem. Zaproponowałam aby Jessica zosta u mnie na noc. Przebrałyśmy się w pidżamę i nie zwlekając wskoczyłyśmy do łóżka. Kocham ,ją. To dzięki niej mogę zapomnieć o problemach i być szczęśliwą. Ona zawszę mi pomaga ,podnosi na duchu. Jestem jej za to wdzięczna. Po moich przemyśleniach zapadłam w głęboki sen. Około 11 usłyszałam kłótnie. Usiadłam na łóżku i popatrzyłam się na Jess.
-Dzięki Bogu jeszcze śpi- pomyślałam i udałam się do salonu ,skąd dochodziły wrzaski. Moim oczom ukazał się wysoki brunet o umięśnionej sylwetce.
-O co tu wszystkim chodzi?-powiedziałam domagając się wyjaśnień. Znaczącym spojrzeniem popatrzyłam się na moją matkę.
-Nie ważne. Wracaj do pokoju.-warknęła ,co mnie jeszcze bardziej zdenerwowało.
-Co po cholerę robi tu ten facet-uniosłam wzrok ,pokazując na mężczyznę.
-Mówiłam ,wracaj do pokoju-powiedziała przez zaciśnięte zęby.
-Nie dopóki nie dowiem się co tu się dzieję!-krzyknęłam.
-Więc ,chcesz wiedzieć co się stało?-zapytał ironicznie brunet. Pokiwałam twierdząco głową
-To nie jej interes- krzyknęła mama.
-Twoja matka jest mi winna spora sumę.-powiedział przez zaciśnięte zęby.
-ile?-spytałam czując jak złość we mnie rośnie.Ignorowałam moją matkę.
-Mówiłam, że to nie twój biznes. Idź do pokoju, natychmiast!-wyniosła głos.
-20 tysięcy.- wykrzyczał prosto w twarz mojej matce.
-Co???-spytałam z nie dowierzaniem.
-Dobrze słyszałaś-facet się zaśmiał.
-Czy ty kobieto wiesz co robisz?-krzyknęłam pełna złości ,która rosła we mnie z każdą sekundą-Straciłaś prace, przepuściłaś wszystkie nasze pieniądze na życie i jeszcze jesteś winna temu dupkowi pieniądze! Nie sądziłam ,że to kiedyś powiem ,ale wiesz co? Nienawidzę Cie!-krzyknęłam i pobiegłam do pokoju gdzie moja przyjaciółka już nie spała.
-Wszystko w porządku?-spytała
-Tak ,ja ,ja po po prostu chciałabym gdzieś wyjść, jak najdalej z stąd,-powiedziałam na jednym oddechu.-CO powiesz na pizze?
-Jasne-pokiwała głową. Poszłam do łazienki.ubrałam się, pomalowałam oczy tuszem do rzęs i kredką i dodałam jasny cień. Wyprostowałam włosy i związałam w kłosa. Gdy jestem zła zawszę czuje ,że muszę o siebie bardziej dbać. Gdy wyszłam z łazienki Jessica była już gotowa. Do torebki schowałam portfel i telefon. Wychodząc z domu zauważyłam moją mamę siedzącą i czytającą książkę. Do niej to chyba nic nie dotarło. Ale co ja poradzę? Szłyśmy w stronę pizzerii rozmawiając o wczorajszym dniu. Musze powiedzieć ,że ten koncert był najlepszy w moim życiu na jakim byłam. Po 10 minutach byłyśmy już na miejscu. Usiadłyśmy przy wolnym stoliku. Zamówiłyśmy sobie pizze Hawajską ,a czekając na nią wypiłyśmy koktajl. W ciągu 20 minut dostałyśmy nasza pizze. Nagle usłyszałyśmy piski dochodzące zza okien pizzerii.
-O Mój Boże ,to Justin Bieber-krzyknęła któraś z jego fanek.
-Jess ,powinnyśmy stąd iść-powiedziałam na jednym wydech
-Co? Dlaczego? Jeszcze nawet nie zaczęłyśmy jeść.-powiedziała zaskoczona moją nagłą zmianą.
-A co będzie jeśli Justin tu przyjdzie? Nie ręczę za siebie. Wyjdę na idiotkę.-szepnęlam zdenerwowana.
-Spokojnie Em, weź oddech. Wszystko będzie w porządku ok? Staraj się aż tak bardzo nie ukazywać emocji.-ze spokojem jadła swój kawałek pizzy.
-Łatwo Ci mówić.-dopowiedziałam zakrywając twarz dłońmi. I właśnie do lokalu wszedł Justin. Zauważyłam jak ochroniarz wyprasza oszalałe fanki z sali. Modliłam się w duchu aby tu nie spojrzał. Ale jak wiadomo ja zawszę mam pecha i jak na złość popatrzył się w moją stronę. Jak oparzona wstałam z miejsca.
-Idę do łazienki-wydusiłam zmierzając w stronę damskiej toalety. Oparłam się o drzwi i policzyłam w myślach do 10. Wzięłam parę głębokich wdechów.
-Spokojnie, Em- mówiłam sama do siebie-dasz rade.-popatrzyłam się w lustro. Poprawiłam lekko makijaż i fryzurę. Ostatni raz wzięłam wdech i otworzyłam drzwi wracając do stolika. Usiadłam na miejsce i wzięłam łyka napoju. Zauważyłam jak Bieber stał przy ladzie. Zapewne coś zamawiał.
-Szkoda ,że nie widziałaś jego miny jak poszłaś-zaśmiała się Jessica.
-O co ci chodzi?-zapytałam próbując się domyślić o czym ona gada.
-Jak poszłaś ,miałam wrażenie ,że Justin zaraz się na ciebie rzuci. Przez chwilę kręcił się koło łazienki.-podniosła jedną brew do góry.
-Cholera-powiedziałam szeptem.-musiało głupio wyglądać.
-Wcale nie. Tylko to jakbyś go unikała-nie przerywając jedzenia rzuciła.
-Wielkie dzięki przyjaciółko- odrzekłam sarkastycznie.-Zjadłaś już?-zapytałam nie czekając na odpowiedź tylko pociągnęła ją za rękę i skierowałam się w stronę drzwi.
-Hej Emily-krzykną Justin podbiegając w moją stronę. Przewróciłam oczami i odwróciłam się twarzą do niego ,błagając by nie zrobić żadnej głupoty.
-Hej Justin-delikatnie się uśmiechnęłam. Boże jaki on jest idealny. Uch ,dlaczego musi być gwiazdą? Gdybym mogła to rzuciłabym mu się na szyję i nie puściła.-To jest Jessica-pokazałam palcem w stronę dziewczyny.
-Miło mi -powiedział.-Wszystko już w porządku-popatrzył w moją stronę.Twierdząco pokiwałam głową. Te jego czekoladowe oczy. Bałam się ,że nie wytrzymam i wybuchnę. Często nie kontroluje mojego zachowania pod wpływem emocji.
-Przepraszam Justin. Musimy już iść-rzuciłam szybko ,by nie zrobić niczego głupiego.
-To ,pa-odrzucił drapiąc się po karku-mam nadzieję ,że się jeszcze kiedyś spotkamy.-wykrzyczał gdy znajdowałam się poza obszarem budynku. Wyszłyśmy z widoku i usiałyśmy na ławce.
-Emily ,co to było?-spytała otrząsając się.
-Przepraszam Jess, ja po prostu nie chciałam zrobić czegoś czego potem będę żałować.-tłumaczyłam się
-Ech ,te jego oczy-szepnęła i od razu wybuchłyśmy śmiechem. Postanowiłyśmy się przejść.
Justin
-Czy ona mnie unika?-zadałem sobie te pytanie w myśli,ale szybko je wywaliłem z mojej głowy. Nie interesuję się tą dziewczyną. Może i jest ładna ,ale nie potrzebuje na razie nikogo. Ciesze się wolnością.
-Scoot, nie jestem głodny-powiedziałem do Scootera. On tylko przewrócił oczami i wsiedliśmy do mojej limuzyny. Jadąc zauważyłem Emily idącą ze swoją przyjaciółką. Miło było widzieć jak się śmieje. Kurwa Justin ,ogarnij się. Nie myśl ciągle o tej dziewczynie. Szybko skarciłem się w myśli.
-O kim myślisz-przerwał mi mój menager.
-O niczym-warknąłem
-Ja się pytam o kim nie o czym-zrobił głupowaty uśmieszek.
-O nikim Scoot, daj mi spokój-rzuciłem.
-Myślisz o niej, prawda?-łobuzersko się uśmiechną. Nie odezwałem się. On i jego głupie pytania. Wkurza mnie. To nie jego zasrany interes. Po chwili byliśmy na miejscu. Położyłem się na kanapie i włączyłem TV.
Ogólnie
Pod hotelem Justina Biebera zbierało się coraz więcej fanek. Krzyczały, piszczały z nadzieją ,że ich idol wyjrzy przez okno. Po kilku minutach zjawili się dziennikarze i reporterzy prowadzący transmisje na żywo. Jedna z dziennikarek podeszła do dziewczyny stojących na samym końcu.
Dziennikarka:Jesteś fanką Justina Biebera?
Dziewczyna: Tak ,od kilku lat.
Dziennikarka: Jaka jest twoja ,jego ulubiona piosenka.
Dziewczyna: Wszystkie naprawdę kocham ,ale najbardziej do gustu przypadła mi As long as you love me
Dziennikarka: Zaśpiewasz nam
Dziewczyna: Nie ,koniecznie-zaśmiała się
-No dalej ,Emily-krzyknęła jej przyjaciółka.
I nagle rozległ się tłum krzyczących dziewczyn wołających ,,Emily, Emily''
Dziewczyna się zarumieniła i wzięła głęboki wdech.
Wydobył się dźwięk z jej ust. Wszyscy zaczęli bić brawo. I wtedy nastało coś co odmieniło jej życie
_____________________________________________________________________________
Jak widać jest długi ;D
Komentujcie!!!!!
Mam nadzieję ,że się podoba ♥
Wiedziałam tak bezczynnie na łóżku czekając aż przyjdzie Jessica. Po 10 minutach usłyszałam ciche pukanie do drzwi. Pobiegłam je otworzyć i ujrzałam tam tą osobę na którą czekałam.
- Dzięki ,że tak szybko przyszłaś ,Jess. - Wpuściła ją do środka.
- Z tego co zrozumiałam i usłyszałam po twoim głosie to poważną sprawa.- powiedziała zdejmując buty i siadając na moim łóżku.
- Chcesz coś do picia? -zapytałam.u
- Jedyne co chcę to to abyś usiadła i powiedziała mi o co chodzi ,Em.- odrzekła klepią miejsce na łóżku obok niej. Usiadłam tam gdzie miałam i wzięłam głęboki wdech.
- więc ?- zniecierpliwiona Jess nie dawała mi spokoju.
- Na początku chciałam cię przeprosić. Byłam w stosunku do ciebie nie .fair. Skłamałam. - Powiedziałam prosto z mostu
- o czym ty mówisz ?- przerwała mi.
- Zaraz się wszystkiego dowiesz. Mama nie miała po mnie przyjechać. Ja po prostu chciałam być sama. Wiem ,to bardzo nieodpowiedzialne. Zdaję sobie z tego sprawę.- Już chciała coś powiedzieć ,ale kontynuowała dalej.
- Byłam delikatnie mówiąc, załamana. Wiesz ,jak mi ciężko po stracie ojca. Usiadłam gdzieś z boku aby trochę ochłonąc. I po kilku minutach ,podszedł do mnie ochroniarz i powiedział ,że nie moge tu byc. Poprosiłam o 5 minut które mi dał. Po jakimś czasie poczułam jak ktoś mnie łapie za ramie.
- to nie był ochroniarz, prawda ?- zapytała niepewnie. Pokiwałam twierdzonco głową. Jess popatrzyła się na mnie pytającym wzrokiem.
- To był...- przerwałam i popatrzyłam się plakat Justina Biebera.
- Czy chcesz powiedzieć , że to był Justin?
- Dokładnie to- uśmiechnęłam się.
- O mój Boże! Emily- rzuciła mi się na szyje.
- Jeśli mi zostawisz ,powiem ci co było dalej- odetchnęłam z ulgą gdy zrobiła to o co ją prosiłam.
- Nie przedłużając ,chciał mnie odprowadzić ,ale się nie zgodziłam-ciągnęłam.-Nie pytaj czemu-kontynuowałam gdy ona otworzyła usta ,aby coś powiedzieć.- Sama nie wiem dlaczego. Więc odeszłam od niego i usiadłam na pobliskiej ławce. Po jakimś czasie autobus się zatrzymał i wyszedł z niego Justin. Chciał mnie podwieźć. I jakoś tak wyszło ,że wracałam z nim do domu.-
-Rozmawiałaś z nim?- spytała nie dowierzając w to co słyszy.
-Tylko tyle ,co powiedziałam co mi jest?-powiedziałam już spokojnie.
-Tylko tyle? To aż tyle! Kochana miałaś szczęście. -Przytuliła mnie.
- Dobrze ,że nie wyszłam na idiotkę. Gdyby nie to ,że byłam w takim dołku ,to pewnie bym piszczała z radości.-zaśmiałam się.
Z Jess rozmawialiśmy jeszcze dobre 2 godziny. Spojrzałam na zegarek. Było w pół do 3 nad ranem. Zaproponowałam aby Jessica zosta u mnie na noc. Przebrałyśmy się w pidżamę i nie zwlekając wskoczyłyśmy do łóżka. Kocham ,ją. To dzięki niej mogę zapomnieć o problemach i być szczęśliwą. Ona zawszę mi pomaga ,podnosi na duchu. Jestem jej za to wdzięczna. Po moich przemyśleniach zapadłam w głęboki sen. Około 11 usłyszałam kłótnie. Usiadłam na łóżku i popatrzyłam się na Jess.
-Dzięki Bogu jeszcze śpi- pomyślałam i udałam się do salonu ,skąd dochodziły wrzaski. Moim oczom ukazał się wysoki brunet o umięśnionej sylwetce.
-O co tu wszystkim chodzi?-powiedziałam domagając się wyjaśnień. Znaczącym spojrzeniem popatrzyłam się na moją matkę.
-Nie ważne. Wracaj do pokoju.-warknęła ,co mnie jeszcze bardziej zdenerwowało.
-Co po cholerę robi tu ten facet-uniosłam wzrok ,pokazując na mężczyznę.
-Mówiłam ,wracaj do pokoju-powiedziała przez zaciśnięte zęby.
-Nie dopóki nie dowiem się co tu się dzieję!-krzyknęłam.
-Więc ,chcesz wiedzieć co się stało?-zapytał ironicznie brunet. Pokiwałam twierdząco głową
-To nie jej interes- krzyknęła mama.
-Twoja matka jest mi winna spora sumę.-powiedział przez zaciśnięte zęby.
-ile?-spytałam czując jak złość we mnie rośnie.Ignorowałam moją matkę.
-Mówiłam, że to nie twój biznes. Idź do pokoju, natychmiast!-wyniosła głos.
-20 tysięcy.- wykrzyczał prosto w twarz mojej matce.
-Co???-spytałam z nie dowierzaniem.
-Dobrze słyszałaś-facet się zaśmiał.
-Czy ty kobieto wiesz co robisz?-krzyknęłam pełna złości ,która rosła we mnie z każdą sekundą-Straciłaś prace, przepuściłaś wszystkie nasze pieniądze na życie i jeszcze jesteś winna temu dupkowi pieniądze! Nie sądziłam ,że to kiedyś powiem ,ale wiesz co? Nienawidzę Cie!-krzyknęłam i pobiegłam do pokoju gdzie moja przyjaciółka już nie spała.
-Wszystko w porządku?-spytała
-Tak ,ja ,ja po po prostu chciałabym gdzieś wyjść, jak najdalej z stąd,-powiedziałam na jednym oddechu.-CO powiesz na pizze?
-Jasne-pokiwała głową. Poszłam do łazienki.ubrałam się, pomalowałam oczy tuszem do rzęs i kredką i dodałam jasny cień. Wyprostowałam włosy i związałam w kłosa. Gdy jestem zła zawszę czuje ,że muszę o siebie bardziej dbać. Gdy wyszłam z łazienki Jessica była już gotowa. Do torebki schowałam portfel i telefon. Wychodząc z domu zauważyłam moją mamę siedzącą i czytającą książkę. Do niej to chyba nic nie dotarło. Ale co ja poradzę? Szłyśmy w stronę pizzerii rozmawiając o wczorajszym dniu. Musze powiedzieć ,że ten koncert był najlepszy w moim życiu na jakim byłam. Po 10 minutach byłyśmy już na miejscu. Usiadłyśmy przy wolnym stoliku. Zamówiłyśmy sobie pizze Hawajską ,a czekając na nią wypiłyśmy koktajl. W ciągu 20 minut dostałyśmy nasza pizze. Nagle usłyszałyśmy piski dochodzące zza okien pizzerii.
-O Mój Boże ,to Justin Bieber-krzyknęła któraś z jego fanek.
-Jess ,powinnyśmy stąd iść-powiedziałam na jednym wydech
-Co? Dlaczego? Jeszcze nawet nie zaczęłyśmy jeść.-powiedziała zaskoczona moją nagłą zmianą.
-A co będzie jeśli Justin tu przyjdzie? Nie ręczę za siebie. Wyjdę na idiotkę.-szepnęlam zdenerwowana.
-Spokojnie Em, weź oddech. Wszystko będzie w porządku ok? Staraj się aż tak bardzo nie ukazywać emocji.-ze spokojem jadła swój kawałek pizzy.
-Łatwo Ci mówić.-dopowiedziałam zakrywając twarz dłońmi. I właśnie do lokalu wszedł Justin. Zauważyłam jak ochroniarz wyprasza oszalałe fanki z sali. Modliłam się w duchu aby tu nie spojrzał. Ale jak wiadomo ja zawszę mam pecha i jak na złość popatrzył się w moją stronę. Jak oparzona wstałam z miejsca.
-Idę do łazienki-wydusiłam zmierzając w stronę damskiej toalety. Oparłam się o drzwi i policzyłam w myślach do 10. Wzięłam parę głębokich wdechów.
-Spokojnie, Em- mówiłam sama do siebie-dasz rade.-popatrzyłam się w lustro. Poprawiłam lekko makijaż i fryzurę. Ostatni raz wzięłam wdech i otworzyłam drzwi wracając do stolika. Usiadłam na miejsce i wzięłam łyka napoju. Zauważyłam jak Bieber stał przy ladzie. Zapewne coś zamawiał.
-Szkoda ,że nie widziałaś jego miny jak poszłaś-zaśmiała się Jessica.
-O co ci chodzi?-zapytałam próbując się domyślić o czym ona gada.
-Jak poszłaś ,miałam wrażenie ,że Justin zaraz się na ciebie rzuci. Przez chwilę kręcił się koło łazienki.-podniosła jedną brew do góry.
-Cholera-powiedziałam szeptem.-musiało głupio wyglądać.
-Wcale nie. Tylko to jakbyś go unikała-nie przerywając jedzenia rzuciła.
-Wielkie dzięki przyjaciółko- odrzekłam sarkastycznie.-Zjadłaś już?-zapytałam nie czekając na odpowiedź tylko pociągnęła ją za rękę i skierowałam się w stronę drzwi.
-Hej Emily-krzykną Justin podbiegając w moją stronę. Przewróciłam oczami i odwróciłam się twarzą do niego ,błagając by nie zrobić żadnej głupoty.
-Hej Justin-delikatnie się uśmiechnęłam. Boże jaki on jest idealny. Uch ,dlaczego musi być gwiazdą? Gdybym mogła to rzuciłabym mu się na szyję i nie puściła.-To jest Jessica-pokazałam palcem w stronę dziewczyny.
-Miło mi -powiedział.-Wszystko już w porządku-popatrzył w moją stronę.Twierdząco pokiwałam głową. Te jego czekoladowe oczy. Bałam się ,że nie wytrzymam i wybuchnę. Często nie kontroluje mojego zachowania pod wpływem emocji.
-Przepraszam Justin. Musimy już iść-rzuciłam szybko ,by nie zrobić niczego głupiego.
-To ,pa-odrzucił drapiąc się po karku-mam nadzieję ,że się jeszcze kiedyś spotkamy.-wykrzyczał gdy znajdowałam się poza obszarem budynku. Wyszłyśmy z widoku i usiałyśmy na ławce.
-Emily ,co to było?-spytała otrząsając się.
-Przepraszam Jess, ja po prostu nie chciałam zrobić czegoś czego potem będę żałować.-tłumaczyłam się
-Ech ,te jego oczy-szepnęła i od razu wybuchłyśmy śmiechem. Postanowiłyśmy się przejść.
Justin
-Czy ona mnie unika?-zadałem sobie te pytanie w myśli,ale szybko je wywaliłem z mojej głowy. Nie interesuję się tą dziewczyną. Może i jest ładna ,ale nie potrzebuje na razie nikogo. Ciesze się wolnością.
-Scoot, nie jestem głodny-powiedziałem do Scootera. On tylko przewrócił oczami i wsiedliśmy do mojej limuzyny. Jadąc zauważyłem Emily idącą ze swoją przyjaciółką. Miło było widzieć jak się śmieje. Kurwa Justin ,ogarnij się. Nie myśl ciągle o tej dziewczynie. Szybko skarciłem się w myśli.
-O kim myślisz-przerwał mi mój menager.
-O niczym-warknąłem
-Ja się pytam o kim nie o czym-zrobił głupowaty uśmieszek.
-O nikim Scoot, daj mi spokój-rzuciłem.
-Myślisz o niej, prawda?-łobuzersko się uśmiechną. Nie odezwałem się. On i jego głupie pytania. Wkurza mnie. To nie jego zasrany interes. Po chwili byliśmy na miejscu. Położyłem się na kanapie i włączyłem TV.
Ogólnie
Pod hotelem Justina Biebera zbierało się coraz więcej fanek. Krzyczały, piszczały z nadzieją ,że ich idol wyjrzy przez okno. Po kilku minutach zjawili się dziennikarze i reporterzy prowadzący transmisje na żywo. Jedna z dziennikarek podeszła do dziewczyny stojących na samym końcu.
Dziennikarka:Jesteś fanką Justina Biebera?
Dziewczyna: Tak ,od kilku lat.
Dziennikarka: Jaka jest twoja ,jego ulubiona piosenka.
Dziewczyna: Wszystkie naprawdę kocham ,ale najbardziej do gustu przypadła mi As long as you love me
Dziennikarka: Zaśpiewasz nam
Dziewczyna: Nie ,koniecznie-zaśmiała się
-No dalej ,Emily-krzyknęła jej przyjaciółka.
I nagle rozległ się tłum krzyczących dziewczyn wołających ,,Emily, Emily''
Dziewczyna się zarumieniła i wzięła głęboki wdech.
As long as you love me
We're under pressure,
seven billion people in the world trying to fit in.
Keep it together,
smile on your face even though your heart is frowning
But hey now, you know girl,
We both know it's a cruel world
But I will take my chances
As long as you love me
We could be starving,
We could be homeless,
We could be broke
As long as you love me
I'll be your platinum,
I'll be your silver,
I'll be your gold
As long as you
La la la la la la la la la la love me, love me
As long as you
La la la la la la la la la la love me, love me
Wydobył się dźwięk z jej ust. Wszyscy zaczęli bić brawo. I wtedy nastało coś co odmieniło jej życie
_____________________________________________________________________________
Jak widać jest długi ;D
Komentujcie!!!!!
Mam nadzieję ,że się podoba ♥
Uwaga!!!
Uwaga!
Zmieniłam bohaterów!!!
Myślę ,ze tak będzie lepiej. ;D
Jeszcze dzisiaj powinien być nowy rozdział ;>
Zmieniłam bohaterów!!!
Myślę ,ze tak będzie lepiej. ;D
Jeszcze dzisiaj powinien być nowy rozdział ;>
sobota, 13 lipca 2013
Nie byłem aż tak pijany
Aby urozmaicić mój blog, postanowiłam dodać kilka listów z seri ,,nie byłem aż tak pijany" które sama wymyślam. Mam nadzieję że chociaż to zachęci was do komentowania.
No zaczynamy
1.
Justin: Nie byłem aż tak pijany.
Kenny: Stary , klęknąłeś przede mną i powiedziałeś że chcesz być ojcem moich dzieci.
2. Justin : Nie byłem aż tak pijany .
Rayan: stary, poprosiłeś mnie bym był twoim kenem.
3. Justin: Nie byłem aż tak pijany .
Pattie : powiedziałeś , że ze mną zrywasz , a kiedy ci powiedziałam że jestem twoją
matką krzyknąłeś : Znowu mnie oszukujesz!
4. Justin: Nie byłem aż tak pijany .
Selena: powiedziałeś mi że jesteś w ciąży.
5. Justin: Nie byłem aż tak pijany .
Scooter: stary, powiedziałeś mi ,że grałeś z Hanną Mostowiak w statki ,ale ona trafiała w same pudła.
I jak ? Komentujcie !!!
No zaczynamy
1.
Justin: Nie byłem aż tak pijany.
Kenny: Stary , klęknąłeś przede mną i powiedziałeś że chcesz być ojcem moich dzieci.
2. Justin : Nie byłem aż tak pijany .
Rayan: stary, poprosiłeś mnie bym był twoim kenem.
3. Justin: Nie byłem aż tak pijany .
Pattie : powiedziałeś , że ze mną zrywasz , a kiedy ci powiedziałam że jestem twoją
matką krzyknąłeś : Znowu mnie oszukujesz!
4. Justin: Nie byłem aż tak pijany .
Selena: powiedziałeś mi że jesteś w ciąży.
5. Justin: Nie byłem aż tak pijany .
Scooter: stary, powiedziałeś mi ,że grałeś z Hanną Mostowiak w statki ,ale ona trafiała w same pudła.
I jak ? Komentujcie !!!
Rozdział 2.
- Co Ci się stało?-zapytał zmartwionym głosem, po czym zmarszczył czoło.
-Nic, takiego. Naprawdę-powiedziałam głęboko patrząc się w jego oczy.
-Masz-dał mi chusteczkę ,abym przetarła sobie oczy.
-Dziękuje-odszepnęłam.Wytarłam łzy spływające po moim policzku.
-Jest już późno. Dlaczego jeszcze tu jesteś?-zaciekawionym głosem nie dawał za wygraną.
Wtedy się rozejrzałam i doszło do mnie ,jak bardzo jest późno. Moja mama na pewno się teraz martwi.
-Przepraszam. Powinnam już wracać.-szepnęłam i powoli odeszłam.
-Odprowadzę Cię-zaproponował pełen troski.
-Nie trzeba, dam sobie radę. Nie mieszka tak daleko-odrzekłam delikatnie wyrywając się z jego uścisku. Odeszłam kilka kroków.
-Powiedz chociaż jak masz na imię- spytał.
-Emily-odkrzyknęłam idąc ,gdyż byłam już kilka metrów od niego. Szłam przed siebie. Nie docierało do mnie zdarzenie jakie przed chwilą miało miejsce. Odwróciłam się na chwilę i spostrzegłam ,że on tam nadal stał. Stał i się patrzył jak moje sylwetka znika pośród ciemności. Usiadłam na ławce i musiałam przeanalizować i poukładać wszystko w głowie.
Justin
-Emily-szepnąłem widząc jak jej postać z każdą sekundą znika. Stałem tak jeszcze chwilę nie wiedząc co mam ze sobą zrobić. Naglę do mnie podbiegł Scooter.
-Justin, chłopie co to miało znaczyć?-spytał trochę wkurzony.
-O co ci chodzi?-powiedziałem patrząc na swoje stopy.
-Dobrze wiesz ,o co. Nie wolno Ci rozmawiać z fankami.-Złapał mnie za ramie i obrócił tak ,że staliśmy naprzeciwko siebie.
-Bo ty kurwa wiesz najlepiej. -syknąłem. Scoot przewrócił oczami ,a ja udałem się do autobusu. Usiadłem na kanapie i nieodzwałem się. Robił awanture o byle gówno.
-Chcemy Cię chronić. Jesteś gwiazdą ,Justin. - Spokojnie mówił Scooter.
- Przepraszam ,że chciałbym być normalnym nastolatkiem ,który chcialby pomóc dziewczynie kiedy tego potrzebuje. Ne jestem aż takim dupkiem ,żeby zostawić ją płaczącą w środku nocy. Może ty tak robisz Scoot ,ale ja nie. Wiem dużo zchrzaniłem ,ale nie mam pięciu lat ,żebyś mnie na każdym kroku pilnował. Zawsze powtarzasz ,że probujesz mnie chronić. A tymczasem trzymasz jak ptaka w klatce. Wyluzuj troche stary ,bo czasami trochę przesadzasz. -Syknąłem wkurwiony. Nagalę nastała cisza. Myślę że te słowa dały mu trochę do zrozumienia. Spojrzałem za okno. Zauważyłem kogoś ,kto siedział na ławce. Wytężyłem wzrok i rozpocząłem tą osobę. To była ta sama dziewczyna którą poznałem pół godziny temu. Płakała
-Zatrzymajcie autobus - krzyknęłem.
- Co do cholery ,Justin ?- zapytał zdezorientowany Scoot.
- Powiedziałem coś! Zatrzymajcie ten cholerny autobus.!Zróbcie to zanim ja to zrobię ! - Jescze głośniej krzyknęłem. Bus się zatrzymał a ja pobiegłem do Emily. Miała zakrytą twarz dłońmi. Kucnąłem przed nią i zabrałem jej ręce z buzi ,tymczasem odsłaniając piękne zapłakane oczy.
- Chodź ,odwiozę Cię - szepnęłem do jej ucha.
- Nie chcę robić problemu.- wydusiła
- Nalegam- powiedzialem.
-ale...- próbowała coś powiedzieć lecz uniemożliwiłem jej to.
-Chodź- pociągnęłem ją za rękę kierując się w stronę tour busu. Weszliśmy do środka.
- Matko Boska- krzyknął Scooter widząc jej zapłakaną twarz.- co ci się stało ?
- Mówiłam już. Nic mi nie jest.- usiadła na kanapie . Usiadłem obok niej ,a Scooter naprzeciwko.
- Proszę, powiedz.- powinna się zorientować ,że nie dam jej za wygraną.
- No więc, nikt mnie nie skrzywdził . Ją poprostu...- westchnęła.- tęsknie za kimś kogo już nie ma na tym świecie. Był mi bardzo bliską osobą. Na początku wspierała mnie moja mama. Ale teraz przestała się mną interesować. Właśnie wtedy gdy jej najbardziej potrzebuje.- Wytarła łzę spływającą po jej policzku.
- Chciałbym Ci jakoś pomóc- powiedziałem po chwili ciszy.
- Co możemy dla Ciebie zrobić - powiedział Scoot. Nie wierzyłem w co słyszę. Od kiedy on interesuje się dziewczynami? On nawet dla swojej matki jest ostry. To był zdecydowanie dziwne. Jeszcze jakiś czas temu opieprzył mnie za to że z nią rozmawiam ,a teraz sam chcę jej pomóc. To jest tak bardzo skomplikowane.
- Wierzę , dziękuje. Ale nic już nie da się z tym zrobić.- posłała udawany uśmiech. Było jej ciężko ,widać. Nienawidzę tego uczucia ze chciałbym komuś pomóc a nie mogę. Co ze mnie za człowiek. Jeszcze taka piękna dziewczyna. Boże ,Bieber co ty pierdolisz ? Nigdy nie myślałeś w ten sposób o dziewczynie. Nie poznaje siebie. Zresztą nikogo nie poznaje. Ona nie była taką fanką ,która na mój widok piszczy , a na mój głos mdleje. To było..hm, inne. Ale podobało mi się to. Przerwałem nastającą ciszę.
- Em ,więc gdzie mieszkasz ?
- Rovelt Street. To niedaleko.- posłała mi uśmiech ,który szybko odwzajemniłem. Lubiłem te okolice. Słynie z pięknych widoków.
- No, jesteśmy na miejscu.- rzucił Scoot gdy zatrzymaliśmy się.
- Naprawdę ,dziękuje za wszystko.- powiedziała wychodząc z busu.
- Niema sprawy -odpowiedziałem wkładając ręce do kieszeni.
Ostatni raz pomachała nam na pożegnanie, po czym zniknęła za drzwiami swojego domu.
Emily:
Otworzyłem drzwi i wbiegłam do pokoju. Rzuciłam torebkę na biurko. Usiadłam zmęczona na łóżku i odetchnęłam z ulgą ,że już jestem w domu. Udałam się do kuchni. Ku mojemu zdziwieniu moja mama siedziała i czytała książkę. Popatrzyłam na zegarek który wskazywał w pół do dwunastej w nocy. Nalałam sobie soku i popatrzyłam się na nią ,chcąc sprawdzić jaka będzie jej reakcja na mój powrót do domu.
Cekałam aż coś powie,ale stwierdziłam że to bez sensu.
- Dzięki ,było wspaniale - rzuciłam z pełnym sarkazmem w głosie.
- Hm?- zapytała nie przerywając czytania.
- Nie ważne-machnęłam ręką i wróciłam do pokoju. Weszłam na Twittera i odczytałam ostatni post Justina.
-Jess, musimy się spotkać, Teraz!-krzyknęłam i oparłam głowę o poduszkę.
_______________________________________________________________________________
Przepraszam ,że taki krotki ,ale pisałam na telefonie ,bo jestem, w czasie drogi nad morze a bardzo chciałam dodać rozdział jeszcze dziś ;D
Mógłby być dłuższy gdyby nie to ,że pod koniec rozdziału rozładowała mi się komórka i wszystko musiałam pisać od nowa.
KOMENTUJCIE!!!!!!!
A i jeszcze jedno.
Każdego kto skomentuje ,zaobserwuje i dam 3 komentarze ♥
buziaki :***
-Nic, takiego. Naprawdę-powiedziałam głęboko patrząc się w jego oczy.
-Masz-dał mi chusteczkę ,abym przetarła sobie oczy.
-Dziękuje-odszepnęłam.Wytarłam łzy spływające po moim policzku.
-Jest już późno. Dlaczego jeszcze tu jesteś?-zaciekawionym głosem nie dawał za wygraną.
Wtedy się rozejrzałam i doszło do mnie ,jak bardzo jest późno. Moja mama na pewno się teraz martwi.
-Przepraszam. Powinnam już wracać.-szepnęłam i powoli odeszłam.
-Odprowadzę Cię-zaproponował pełen troski.
-Nie trzeba, dam sobie radę. Nie mieszka tak daleko-odrzekłam delikatnie wyrywając się z jego uścisku. Odeszłam kilka kroków.
-Powiedz chociaż jak masz na imię- spytał.
-Emily-odkrzyknęłam idąc ,gdyż byłam już kilka metrów od niego. Szłam przed siebie. Nie docierało do mnie zdarzenie jakie przed chwilą miało miejsce. Odwróciłam się na chwilę i spostrzegłam ,że on tam nadal stał. Stał i się patrzył jak moje sylwetka znika pośród ciemności. Usiadłam na ławce i musiałam przeanalizować i poukładać wszystko w głowie.
Justin
-Emily-szepnąłem widząc jak jej postać z każdą sekundą znika. Stałem tak jeszcze chwilę nie wiedząc co mam ze sobą zrobić. Naglę do mnie podbiegł Scooter.
-Justin, chłopie co to miało znaczyć?-spytał trochę wkurzony.
-O co ci chodzi?-powiedziałem patrząc na swoje stopy.
-Dobrze wiesz ,o co. Nie wolno Ci rozmawiać z fankami.-Złapał mnie za ramie i obrócił tak ,że staliśmy naprzeciwko siebie.
-Bo ty kurwa wiesz najlepiej. -syknąłem. Scoot przewrócił oczami ,a ja udałem się do autobusu. Usiadłem na kanapie i nieodzwałem się. Robił awanture o byle gówno.
-Chcemy Cię chronić. Jesteś gwiazdą ,Justin. - Spokojnie mówił Scooter.
- Przepraszam ,że chciałbym być normalnym nastolatkiem ,który chcialby pomóc dziewczynie kiedy tego potrzebuje. Ne jestem aż takim dupkiem ,żeby zostawić ją płaczącą w środku nocy. Może ty tak robisz Scoot ,ale ja nie. Wiem dużo zchrzaniłem ,ale nie mam pięciu lat ,żebyś mnie na każdym kroku pilnował. Zawsze powtarzasz ,że probujesz mnie chronić. A tymczasem trzymasz jak ptaka w klatce. Wyluzuj troche stary ,bo czasami trochę przesadzasz. -Syknąłem wkurwiony. Nagalę nastała cisza. Myślę że te słowa dały mu trochę do zrozumienia. Spojrzałem za okno. Zauważyłem kogoś ,kto siedział na ławce. Wytężyłem wzrok i rozpocząłem tą osobę. To była ta sama dziewczyna którą poznałem pół godziny temu. Płakała
-Zatrzymajcie autobus - krzyknęłem.
- Co do cholery ,Justin ?- zapytał zdezorientowany Scoot.
- Powiedziałem coś! Zatrzymajcie ten cholerny autobus.!Zróbcie to zanim ja to zrobię ! - Jescze głośniej krzyknęłem. Bus się zatrzymał a ja pobiegłem do Emily. Miała zakrytą twarz dłońmi. Kucnąłem przed nią i zabrałem jej ręce z buzi ,tymczasem odsłaniając piękne zapłakane oczy.
- Chodź ,odwiozę Cię - szepnęłem do jej ucha.
- Nie chcę robić problemu.- wydusiła
- Nalegam- powiedzialem.
-ale...- próbowała coś powiedzieć lecz uniemożliwiłem jej to.
-Chodź- pociągnęłem ją za rękę kierując się w stronę tour busu. Weszliśmy do środka.
- Matko Boska- krzyknął Scooter widząc jej zapłakaną twarz.- co ci się stało ?
- Mówiłam już. Nic mi nie jest.- usiadła na kanapie . Usiadłem obok niej ,a Scooter naprzeciwko.
- Proszę, powiedz.- powinna się zorientować ,że nie dam jej za wygraną.
- No więc, nikt mnie nie skrzywdził . Ją poprostu...- westchnęła.- tęsknie za kimś kogo już nie ma na tym świecie. Był mi bardzo bliską osobą. Na początku wspierała mnie moja mama. Ale teraz przestała się mną interesować. Właśnie wtedy gdy jej najbardziej potrzebuje.- Wytarła łzę spływającą po jej policzku.
- Chciałbym Ci jakoś pomóc- powiedziałem po chwili ciszy.
- Co możemy dla Ciebie zrobić - powiedział Scoot. Nie wierzyłem w co słyszę. Od kiedy on interesuje się dziewczynami? On nawet dla swojej matki jest ostry. To był zdecydowanie dziwne. Jeszcze jakiś czas temu opieprzył mnie za to że z nią rozmawiam ,a teraz sam chcę jej pomóc. To jest tak bardzo skomplikowane.
- Wierzę , dziękuje. Ale nic już nie da się z tym zrobić.- posłała udawany uśmiech. Było jej ciężko ,widać. Nienawidzę tego uczucia ze chciałbym komuś pomóc a nie mogę. Co ze mnie za człowiek. Jeszcze taka piękna dziewczyna. Boże ,Bieber co ty pierdolisz ? Nigdy nie myślałeś w ten sposób o dziewczynie. Nie poznaje siebie. Zresztą nikogo nie poznaje. Ona nie była taką fanką ,która na mój widok piszczy , a na mój głos mdleje. To było..hm, inne. Ale podobało mi się to. Przerwałem nastającą ciszę.
- Em ,więc gdzie mieszkasz ?
- Rovelt Street. To niedaleko.- posłała mi uśmiech ,który szybko odwzajemniłem. Lubiłem te okolice. Słynie z pięknych widoków.
- No, jesteśmy na miejscu.- rzucił Scoot gdy zatrzymaliśmy się.
- Naprawdę ,dziękuje za wszystko.- powiedziała wychodząc z busu.
- Niema sprawy -odpowiedziałem wkładając ręce do kieszeni.
Ostatni raz pomachała nam na pożegnanie, po czym zniknęła za drzwiami swojego domu.
Emily:
Otworzyłem drzwi i wbiegłam do pokoju. Rzuciłam torebkę na biurko. Usiadłam zmęczona na łóżku i odetchnęłam z ulgą ,że już jestem w domu. Udałam się do kuchni. Ku mojemu zdziwieniu moja mama siedziała i czytała książkę. Popatrzyłam na zegarek który wskazywał w pół do dwunastej w nocy. Nalałam sobie soku i popatrzyłam się na nią ,chcąc sprawdzić jaka będzie jej reakcja na mój powrót do domu.
Cekałam aż coś powie,ale stwierdziłam że to bez sensu.
- Dzięki ,było wspaniale - rzuciłam z pełnym sarkazmem w głosie.
- Hm?- zapytała nie przerywając czytania.
- Nie ważne-machnęłam ręką i wróciłam do pokoju. Weszłam na Twittera i odczytałam ostatni post Justina.
Dziękuje Miami. Było wspaniale.Uśmiechnęłam się sama do siebie. Zamknęłam laptopa i położyłam się spać ,rozmyślając jeszcze ,o tym co się dzisiaj działo. Najpierw koncert potem spotkanie Justina Biebera i podróż jego busem do domu. ZARAZ, CO???? Jak oparzona usiadłam na łóżku. Co ja własnie powiedziałam? Że jechałam z Justinem Bieberem?O mój Boże! Poskradałam zmysły. Jak mogłam tego nie zauważyć. Byłam tak załamana ,ze zapomniałam kim on jest. Emily, ty idiotko! Plasnęłam się ręką w twarz. Natychmiast wzięłam telefon do ręki i wybrałam numer mojej przyjaciółki.
-Jess, musimy się spotkać, Teraz!-krzyknęłam i oparłam głowę o poduszkę.
_______________________________________________________________________________
Przepraszam ,że taki krotki ,ale pisałam na telefonie ,bo jestem, w czasie drogi nad morze a bardzo chciałam dodać rozdział jeszcze dziś ;D
Mógłby być dłuższy gdyby nie to ,że pod koniec rozdziału rozładowała mi się komórka i wszystko musiałam pisać od nowa.
KOMENTUJCIE!!!!!!!
A i jeszcze jedno.
Każdego kto skomentuje ,zaobserwuje i dam 3 komentarze ♥
buziaki :***
piątek, 12 lipca 2013
Rozdział 1.
Emily
Byłam w domu ,sama. Jak zresztą zazwyczaj całymi dniami.Przecież są wakacje. Moja mama wracała późno z pracy ,a potem wyrywała się na jakąś imprezę. Wstałam z kanapy i wyjrzałam przez okno. Blask księżyca rozświetlił moją twarz. Jak byłam mała ,zawszę wieczorami siedziałam tak z tatą i oglądaliśmy gwieździste niebo. Uwielbiałam to. Uwielbiałam czuć jego bliskość, zapach. Był najważniejszą osobą w moim życiu. Zawsze wiedział co mi dolega. Rozumieliśmy się bez słów. Tęsknie za nim. Nie ma go już na tym świecie 8 lat. Miał wypadek. Jechał do mnie, Na przedstawienie. Po policzku poleciała jedna łza, potem druga ,aż cała twarz była zalana słoną cieczą. Popatrzyłam w gwiazdy. Moją uwagę przykuła ,ta największa. Najbardziej świeciła.
-Cześć tato-wyszeptałam przez łzy.- Mam nadzieje że ci jest tam dobrze. Mi też jest tu dobrze ,nie martw się. Cholernie za tobą tęsknie. Wiem ,gdybyś to usłyszał na pewno byś mnie skarcił.Przepraszam. Teraz tak bardzo ciebie potrzebuje. Brakuje mi twojego uśmiechu. Chciałabym usłyszeć twój głos. Dlaczego mnie zostawiłeś? Wiem ,nie twoja wina. Ale nie mogę się z tym pogodzić ,że nie ma cię tu. Obok mnie. Że nie możesz zobaczyć jak rosnę. Myślę o tobie bardzo często. I nie ukrywam boli mnie to ,że ciebie nie ma tu i nigdy już nie będzie. A teraz już dam Ci spokój ,bo jesteś zmęczony. Nie zapomnij o mnie. Nigdy nie zapominaj o mnie. Never say Never. Kocham Cię-wyszeptałam i położyłam się na łóżku. Przeleciałam ręką po plakacie Justina Bieber i przykryłam się kołdrą po samą szyję. Nawet nie wiem jak szybko zasnęłam. Obudziłam się po 7.00. Podniosłam się z łóżka i rozciągnęłam. Zajrzałam za okno. Było już jasno. Pościeliłam łóżko i wyciągnęłam ubrania z szafy. Poszłam do łazienki i się ubrałam. Zajrzałam do pokoju mamy. Nie ma jej. Penie już poszła do pracy. Żatko ją widzę. Poszłam do kuchni i nalałam sobie soku. Naglę usłyszałam dźwięk mojej komórki:
-Obudziłam Cię?-niemalże krzyknęła do telefonu moja przyjaciółka.
-Nie ,na szczęście. O co chodzi-zapytałam
-To nie jest rozmowa na telefon.Musimy się spotkać ,natychmiast.-krzyknęła jeszcze głośniej.
-Jess co się stało?-spytałam zniecierpliwiona. Nie lubiałam czekać.
-W parku za 10 minut.-usłyszałam po czym rozległ się dźwięk zakończonego połączenia.
Wzdychnęłam i ubrałam buty. Zamknęłam mieszkanie i i ruszyłam w stronę parku. Po 10 minutach byłam na miejscu ,gdzie Jessica na mnie czekała.
-Więc o co Ci chodzi- zapytałam.
Ona się tylko usmiechała.
-No, dalej . Mów-szturchnęłam ją w ramie.
-No wiec, nie będziesz zadowolona panno Emily Blans.-powiedziała nie śpiesząc się. To wzbudziło jeszcze większą ciekawość.- Bo właśnie dostałyśmy bilety na koncert Justina Biebera.- pisnęła mi do ucha.Przez chwilę stałam nieruchomo. Ja? Na koncert Justina Biebera? To było moje największe marzenie. Od kiedy skończyłam 14 lat, chciałam go zobaczyć.
-Nie cieszysz się?-zapytała smutno Jess
-Żartujesz?-pisnęłam. To jest to czego najbardziej pragnęłam- Krzyknęłam uradowana.
-Jest jeden minus-powiedziała z niepokojem.
-Hm?
-Nie mamy wstępu na M&G.
-To nic. Nie martw się. Najważniejsze że go zobaczymy.-próbowałam ją pocieszyć.
-Masz racje-uśmiechnęła sie po czym go odwzajemniłam.
Siedziałyśmy tak jeszcze chwile, gdy stwierdziłam ,że muszę wracać do domu. Pożegnałam się z przyjaciółką i wróciłam do domu.
Weszłam do kuchni i zauważyłam siedzącą w kuchni moją mamę.
-Co ty tu robisz?-zapytałam- Powinnaś być w pracy.
-Zwolnili mnie- powiedziała z pełnym pokojem w głosie.
-CO???-wybuchłam. Moja mama nigdy nie miała poważnego podejścia do pracy.
-Zwolnili mnie-powtórzyła.
-Za co my będziemy żyli?-zapytałam wkurzona
-Spokojnie ,znajdę coś-powiedziała po czym wyszłam z kuchni. Poszłam do pokoju i otworzyłam laptopa. Weszłam na twittera Justina i przeczytałam ostatni post.: Jeszcze 7 dni.Nie mogę się doczekać. Strzeż się Miami.@beliebersMiami
Uśmiechnęłam się na samą myśl ,ze za tydzień zobaczę jego uśmiech, te jego białe zęby i brązowe oczy. Wyrwałam plakat z podobizną Biebera z ostatniej gazetki i przykleiłam na ścianę.
-Mam nadzieję ,że nas nie zawiedziesz gwiazdorku-powiedziałam sama do siebie ,jak głupia czekając na odpowiedź. Po chwili się ocknęłam i usiadłam na łóżku. Wzięłam książkę do ręki i przetransportowałam się w świat magi. Nawet nie zwróciłam uwagi jak było już południe. Wyszłam z pokoju i udałam się do kuchni w celu znalezienia coś do jedzenia. Otworzyłam lodówkę i wyciągnęłam sałatkę i kurczaka. Odgrzałam sobie i napełniłam mój brzuch. Potem otworzyłam laptopa i weszłam na skypa. Ku moim zdziwieniu Jess była dostępna. Połączyłam się z nią i rozmawiałyśmy. Po 3 godzinach pożegnałam się z przyjaciółką i zamknęłam komputer. Wyjżrzłam za okno. Było ciemno. Niebo zachmurzone ,a księżyc schowany między chmurami.
- Cześć tato. Chociaż nie widze Cię , tam na górzę ,to wiedz ,że jesteś w moim sercu. Nigdy Cię nie zapomne. Pamiętaj. Chciałam Ci tylko powiedzieć ,że moje marzenie się nie długo spełni. Zobaczę Justina Biebera na oczy.-i w tym momencie mimowolnie delikatni się uśmiechnęłam. -Szkoda ,że nie możesz razem ze mną dzielić tej radości. Przy tobie zawsze czułam się bezpiecznie. Przeraża mnie fakt ,że będe musiała wrócić do szarej rzeczywistości. Chciałabym być tam ,z tobą. Ale wiem ,że muszę ty być. Dziękuje ,że mnie wspierasz. Teraz jest już późno i muszę iść spać,ale niedługo znowu Cię odwiedzę. Obiecuje.- Z oka wypłynęła łza, którą natychmiast otarłam. Nie mogłam popaść w taki sam stan co wczoraj.To zdecydowanie za bardzo mnie przygniatało. Wskoczyłam pod kołdrę i zasnęłam głębokim snem.
6 DNI PÓŹNIEJ
Jadłam śniadanie gdy usłyszałam dźwięk mojej komórki. Odebrałam połączenie.
-Hej, Em. Jak się czujesz?-zapytała Jessica.
-Dobrze ,a jak miałabym się czuć?-odpowiedziałam niepewnie
-Z tym faktem ,że jutro zobaczymy Justina Biebera to wspaniale-powiedziała akcentując imię i nazwisko mojego idola.
-Nie mogę się doczekać-po moim głosie można było usłyszeć ekscytacje.
-Em....?-zapytała
-Tak?
-A w co się ubierzemy?
Ach tak! Zupełnie zapomniałam. Byłam tak pochłonięta nauką ,że zapomniałam o tym co mam na siebie nałożyć.
-Zapomniałam. Może skoczymy gdzieś do jakiegoś Centrum Chandlowego, hm?
-Jasne. Za godzinę? Pod Striip'em.
-Yep, to na razie- powiedziałam i rozłączyłam połączenie. Ruszyłam w kierunku salonu gdzie moja mama siedziała i czytała książkę. Od kąt nie pracuje dużo czasu spędza w domu. I co się tu dziwić?
-Mamo?-zagadnęłam
-Tak?-zapytała nie odrywając wzroku od książki
-Jak wiesz, jutro idę na koncert Justina Biebera. Nie mam co ubrać. Za godzinę umówiłam się z Jess na zakupy. Dasz mi jakieś pieniądze na ubrania?-powiedziałam niepewnie.
-Jasne, weź z portwela- rzekła nie przerywając sobie w czytaniu książki. Uśmiechnęłam się zadowolona ,że tak łatwo poszło.
Wyciągnęłam pieniądze i szybko się ubrałam. Po 20 minutach byłam już gotowa. Centrum Chandlowe było dość daleko, więc to był już najwyższy czas. Po około 30 byłam już na miejscu. Usiadłam na ławce i czekałam na moją przyjaciółkę. Po 10 minutach stała już obok mnie.
-O ,panno Emily nie poznaję panią. Pierwszy raz przyszła pani na czas.-uśmiechnęła się Jessica.
-A ja pani ,panno Jessico Moshal ,pani pierwszy raz się spóźniła-opowiedziałam i obydwie wybuchłyśmy śmiechem. Chodziliśmy po sklepach tak około 4 godzin. Naprawdę trudny wybór był w znalezieniu czegoś co do mnie by pasowało. Na szczęście w końcu coś znalazłam. Uradowana z zakupów, pożegnałam się z przyjaciółką. Wstępnie umówiłyśmy się na 17.00 u mnie ,bo koncert dopiero miał się rozpocząć o 20.00. Wróciłam z zakupów i walnęłam się na łóżko. Zawsze takie wyprawy były dla mnie wyczerpujące. Popatrzyłam na plakat obok mojego łóżka. W zasadzie miałam pełno plakatów. Uśmiechnęłam się na widok uśmiechającego się Justina.
-Do jutra Bieber.-powiedziałam pod nosem i poszłam do kuchni ,aby napełnić mój brzuch. Po chwili znowu wróciłam do pokoju. Weszłam na Twittera i sprawdziłam ostatnią aktywność.
Justin Bieber napisał: Witaj Miami! To już jutro. Będą emocje @belieberMiami kocham Was!
Uśmiechnęłam się na widok tego co napisał. Kocham Was! Wiem ,ze to nie do mnie. Nawet mnie nie zna. Ale jego słowa napełniły moje serce ciepłem.Coraz bardziej czułam się podekscytowana. Nie dotarło do mnie jeszcze ,że ja zwykła dziewczyna, będzie mogła spełnić swoje największe marzenie. Zamknęłam laptop i położyłam się spać. Było już późno ,a jutro czekał mnie jeden z najważniejszych dni w moim życiu. Zakryłam się kołdrą i poległam w śnie.
Rano obudził mnie budzik ,dając mi do zrozumienia ,że już 10.00. Udałam się do kuchni ,aby zrobić śniadanie. Zjadłam kanapki i włączyłam telewizję.
Właśnie dzisiaj na tym miejscu będzie grała gwiazda popu Justin Bieber.-mówił dziennikarz. Na samą myśl o tym moje serce się uradowało.Już na 9 godzin ta sala będzie przepełniona fankami ,które marzą aby spojrzeć w oczy swojemu idolowi. Zapraszamy o 20.00 na nasz program, bo właśnie my dla was będziemy pokazywać koncert na żywo-dokończył a ja wyłączyłam telewizor. Byłam taka szczęśliwa. Siedziałam tak nie robiąc nic ,aż do 17.00. Gdy usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi ,pędem zbiegłam i je otworzyłam. Tam stała Jess.
-I jak? Podekscytowana?-spytała robiąc słodką minkę.
-Jeszcze się pytasz?-odrzuciłam drwiąco. Udałyśmy się do pokoju i od razu zaczęłyśmy się przygotowywać do dzisiejszego wieczoru.
Gdy już byłyśmy gotowe do wyjścia ,szybko przeleciałyśmy siebie na wzajem wzrokiem.
-Wow, Emily.-Wyglądasz ślicznie-powiedziała Jessica
-Ty też niczego sobie-odrzekłam i wybuchnęłyśmy śmiechem. Pod moim domem czekał już tata Jess. Wsiadłyśmy do samochodu i ruszyłyśmy w drogę. Przez cały czas byłyśmy tak podniecone ,że nie mogłyśmy nic powiedzieć. Gdy dotarłyśmy na miejsce tata Jessicy odwrócił się do nas.
-Bawcie się dobrze-łobuzersko się uśmiechną.
-Dzięki-szepnęła moja przyjaciółka i ruszyłyśmy w stronę sali ,gdzie czekało już dużo osób. Pokazaliśmy bilet i zajęliśmy miejsca centralnie pod sceną. Czekałyśmy aż koncert się zacznie. Po kilku minutach rozpoczęło się odliczanie. 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1....0 i w tym momencie na scenę wszedł Justin. Nagle rozległ się dźwięk piszczących fanek.
-Gotowi?-zapytał Juss. Jego głos brzmiał niczym chór anielski. Był cudowny. Dziewczyny piszczały ,co najwidoczniej podobało sie Justinowi.
-No to na co czekamy? Zabawę czas zacząć-powiedział po czym zaczął śpiewać. Najpierw było One Time, As long as you love me,All Around the World potem One less lonely girl. Miałam nadzieję ,że to ja będę tą szczęściarą ,zresztą jak każdy. Ale niestety myliłam się. Po tej piosence zaśpiewał Boyfriend , Never say Never, Baby , Next to you i inne utwory. Było wspaniale. Emocje były górą ,a piski dziewczyn nie ucichły nawet na chwilę. Znałam wszystkie jego piosenki na pamięć ,więc to dało mi jeszcze większą możliwość zabawy. Po zakończonym koncercie wyszłyśmy z sali. Wszytkie małe fanki Jussa ,które przyszły z tatą ,cieszyły się. To był uroczy widok.
-Tato, było wspaniale! Dziękuje Ci że mnie zabrałeś.
-Kocham Cię tato
-Spełniłeś moje największe marzenie tatusiu.
Słyszałam głosy dochodzące do mojej głowy. Szkoda ,że ja nie miałam takiej możliwości przyjść na koncert z moim tatą. Tęskniłam za nim. Szkoda ,że tu go nie było.
-Emily ,wszystko w porządku?-z troską w głosie zapytała Jess na widok mojej smutnej miny.
-Tak ,jest ok-powiedziałam
-Odwiozę Cię do domu-ciągnęła
-Nie trzeba. Mama po mnie przyjedzie-skłamałam. Chciałam po prostu pobyć sama ,gdzie w domu nie będę miała takiej możliwości. Pewnie odcrazu mama zasypie mnie tysiącami pytań.
-Poczekam z tobą- rzuciła nie dając za wygraną.
-Nie trzeba-odpowiedziałam
-Ale...
-Nie, Jess. Jedź. Moja mama zaraz będzie-przerwałam
-No dobrze. Dziękuje Ci za dzisiaj-szepnęła.
-Ja tobie też kochanie. Było wspaniale. A teraz jedź -przytuliłam ją po czym ona ruszyła w stronę samochodu.
Usiadłam na krawężniku obok tour busa. Popatrzyłam się na idealnie czyste niebo.
-Tęsknie tato.-szepnęłam pod nosem dławiąc się łzami.-Chciałabym ,zbyć ty był.Teraz. Wiem to nie możliwe. Ale tak bardzo tego pragnę.-Zakryłam twarz dłońmi.
-Przepraszam-powiedział ochroniarz.-Nie powinnaś tutaj być.
-Tak ,wiem. Ale mogę jeszcze 5 minut? Tylko 5 minut, nie więcej.-szepnęłam
-No dobrze. 5 minut-zlitował się widząc moją zapłakaną twarz.
Odszedł a ja ponownie zakryłam twarz.Siedziałam tak i myślałam. Myślałam o tacie. Żałuje ,że go tu nie ma. Na samą myśl o nim jeszcze bardziej zalałam się łzami. Nagle poczułam dotyk na moim ramieniu. Byłam pena ,że to ochroniarz.
-Tak ,już idę-powiedziałam wstając i idąc przed siebie.
-Poczekaj.- Krzykną ktoś i złapał mnie za nadgarstek. Odwróciłam się i zauważyłam Justina. Patrzyłam w jego piwne oczy. Tak ,ja Emily Blans stałam twarzą w twarz z Justinem Bieberem.
_________________________________________________________________________________________________________________________________
Proszę KOMENTUJCIE.
ja nie wiem czy dalej pisać ,bo nie wiem czy ktoś to czyta.
Dla siebie nie będe przecież pisać ;>
Jeden wyraz ,tylko po to aby dać znak ,że dla kogoś to robię ,nie dla siebie ;D
Pozdrawiam miśki ;*** ♥♥♥
Byłam w domu ,sama. Jak zresztą zazwyczaj całymi dniami.Przecież są wakacje. Moja mama wracała późno z pracy ,a potem wyrywała się na jakąś imprezę. Wstałam z kanapy i wyjrzałam przez okno. Blask księżyca rozświetlił moją twarz. Jak byłam mała ,zawszę wieczorami siedziałam tak z tatą i oglądaliśmy gwieździste niebo. Uwielbiałam to. Uwielbiałam czuć jego bliskość, zapach. Był najważniejszą osobą w moim życiu. Zawsze wiedział co mi dolega. Rozumieliśmy się bez słów. Tęsknie za nim. Nie ma go już na tym świecie 8 lat. Miał wypadek. Jechał do mnie, Na przedstawienie. Po policzku poleciała jedna łza, potem druga ,aż cała twarz była zalana słoną cieczą. Popatrzyłam w gwiazdy. Moją uwagę przykuła ,ta największa. Najbardziej świeciła.
-Cześć tato-wyszeptałam przez łzy.- Mam nadzieje że ci jest tam dobrze. Mi też jest tu dobrze ,nie martw się. Cholernie za tobą tęsknie. Wiem ,gdybyś to usłyszał na pewno byś mnie skarcił.Przepraszam. Teraz tak bardzo ciebie potrzebuje. Brakuje mi twojego uśmiechu. Chciałabym usłyszeć twój głos. Dlaczego mnie zostawiłeś? Wiem ,nie twoja wina. Ale nie mogę się z tym pogodzić ,że nie ma cię tu. Obok mnie. Że nie możesz zobaczyć jak rosnę. Myślę o tobie bardzo często. I nie ukrywam boli mnie to ,że ciebie nie ma tu i nigdy już nie będzie. A teraz już dam Ci spokój ,bo jesteś zmęczony. Nie zapomnij o mnie. Nigdy nie zapominaj o mnie. Never say Never. Kocham Cię-wyszeptałam i położyłam się na łóżku. Przeleciałam ręką po plakacie Justina Bieber i przykryłam się kołdrą po samą szyję. Nawet nie wiem jak szybko zasnęłam. Obudziłam się po 7.00. Podniosłam się z łóżka i rozciągnęłam. Zajrzałam za okno. Było już jasno. Pościeliłam łóżko i wyciągnęłam ubrania z szafy. Poszłam do łazienki i się ubrałam. Zajrzałam do pokoju mamy. Nie ma jej. Penie już poszła do pracy. Żatko ją widzę. Poszłam do kuchni i nalałam sobie soku. Naglę usłyszałam dźwięk mojej komórki:
There's nothing like us, there's nothing like you and meKocham tą piosenkę. Zajrzałam na wyświetlacz. Jessica. Odebraąłm.
Together through the storm.
There's nothing like us, there's nothing like you and me
Together.
-Obudziłam Cię?-niemalże krzyknęła do telefonu moja przyjaciółka.
-Nie ,na szczęście. O co chodzi-zapytałam
-To nie jest rozmowa na telefon.Musimy się spotkać ,natychmiast.-krzyknęła jeszcze głośniej.
-Jess co się stało?-spytałam zniecierpliwiona. Nie lubiałam czekać.
-W parku za 10 minut.-usłyszałam po czym rozległ się dźwięk zakończonego połączenia.
Wzdychnęłam i ubrałam buty. Zamknęłam mieszkanie i i ruszyłam w stronę parku. Po 10 minutach byłam na miejscu ,gdzie Jessica na mnie czekała.
-Więc o co Ci chodzi- zapytałam.
Ona się tylko usmiechała.
-No, dalej . Mów-szturchnęłam ją w ramie.
-No wiec, nie będziesz zadowolona panno Emily Blans.-powiedziała nie śpiesząc się. To wzbudziło jeszcze większą ciekawość.- Bo właśnie dostałyśmy bilety na koncert Justina Biebera.- pisnęła mi do ucha.Przez chwilę stałam nieruchomo. Ja? Na koncert Justina Biebera? To było moje największe marzenie. Od kiedy skończyłam 14 lat, chciałam go zobaczyć.
-Nie cieszysz się?-zapytała smutno Jess
-Żartujesz?-pisnęłam. To jest to czego najbardziej pragnęłam- Krzyknęłam uradowana.
-Jest jeden minus-powiedziała z niepokojem.
-Hm?
-Nie mamy wstępu na M&G.
-To nic. Nie martw się. Najważniejsze że go zobaczymy.-próbowałam ją pocieszyć.
-Masz racje-uśmiechnęła sie po czym go odwzajemniłam.
Siedziałyśmy tak jeszcze chwile, gdy stwierdziłam ,że muszę wracać do domu. Pożegnałam się z przyjaciółką i wróciłam do domu.
Weszłam do kuchni i zauważyłam siedzącą w kuchni moją mamę.
-Co ty tu robisz?-zapytałam- Powinnaś być w pracy.
-Zwolnili mnie- powiedziała z pełnym pokojem w głosie.
-CO???-wybuchłam. Moja mama nigdy nie miała poważnego podejścia do pracy.
-Zwolnili mnie-powtórzyła.
-Za co my będziemy żyli?-zapytałam wkurzona
-Spokojnie ,znajdę coś-powiedziała po czym wyszłam z kuchni. Poszłam do pokoju i otworzyłam laptopa. Weszłam na twittera Justina i przeczytałam ostatni post.: Jeszcze 7 dni.Nie mogę się doczekać. Strzeż się Miami.@beliebersMiami
Uśmiechnęłam się na samą myśl ,ze za tydzień zobaczę jego uśmiech, te jego białe zęby i brązowe oczy. Wyrwałam plakat z podobizną Biebera z ostatniej gazetki i przykleiłam na ścianę.
-Mam nadzieję ,że nas nie zawiedziesz gwiazdorku-powiedziałam sama do siebie ,jak głupia czekając na odpowiedź. Po chwili się ocknęłam i usiadłam na łóżku. Wzięłam książkę do ręki i przetransportowałam się w świat magi. Nawet nie zwróciłam uwagi jak było już południe. Wyszłam z pokoju i udałam się do kuchni w celu znalezienia coś do jedzenia. Otworzyłam lodówkę i wyciągnęłam sałatkę i kurczaka. Odgrzałam sobie i napełniłam mój brzuch. Potem otworzyłam laptopa i weszłam na skypa. Ku moim zdziwieniu Jess była dostępna. Połączyłam się z nią i rozmawiałyśmy. Po 3 godzinach pożegnałam się z przyjaciółką i zamknęłam komputer. Wyjżrzłam za okno. Było ciemno. Niebo zachmurzone ,a księżyc schowany między chmurami.
- Cześć tato. Chociaż nie widze Cię , tam na górzę ,to wiedz ,że jesteś w moim sercu. Nigdy Cię nie zapomne. Pamiętaj. Chciałam Ci tylko powiedzieć ,że moje marzenie się nie długo spełni. Zobaczę Justina Biebera na oczy.-i w tym momencie mimowolnie delikatni się uśmiechnęłam. -Szkoda ,że nie możesz razem ze mną dzielić tej radości. Przy tobie zawsze czułam się bezpiecznie. Przeraża mnie fakt ,że będe musiała wrócić do szarej rzeczywistości. Chciałabym być tam ,z tobą. Ale wiem ,że muszę ty być. Dziękuje ,że mnie wspierasz. Teraz jest już późno i muszę iść spać,ale niedługo znowu Cię odwiedzę. Obiecuje.- Z oka wypłynęła łza, którą natychmiast otarłam. Nie mogłam popaść w taki sam stan co wczoraj.To zdecydowanie za bardzo mnie przygniatało. Wskoczyłam pod kołdrę i zasnęłam głębokim snem.
6 DNI PÓŹNIEJ
Jadłam śniadanie gdy usłyszałam dźwięk mojej komórki. Odebrałam połączenie.
-Hej, Em. Jak się czujesz?-zapytała Jessica.
-Dobrze ,a jak miałabym się czuć?-odpowiedziałam niepewnie
-Z tym faktem ,że jutro zobaczymy Justina Biebera to wspaniale-powiedziała akcentując imię i nazwisko mojego idola.
-Nie mogę się doczekać-po moim głosie można było usłyszeć ekscytacje.
-Em....?-zapytała
-Tak?
-A w co się ubierzemy?
Ach tak! Zupełnie zapomniałam. Byłam tak pochłonięta nauką ,że zapomniałam o tym co mam na siebie nałożyć.
-Zapomniałam. Może skoczymy gdzieś do jakiegoś Centrum Chandlowego, hm?
-Jasne. Za godzinę? Pod Striip'em.
-Yep, to na razie- powiedziałam i rozłączyłam połączenie. Ruszyłam w kierunku salonu gdzie moja mama siedziała i czytała książkę. Od kąt nie pracuje dużo czasu spędza w domu. I co się tu dziwić?
-Mamo?-zagadnęłam
-Tak?-zapytała nie odrywając wzroku od książki
-Jak wiesz, jutro idę na koncert Justina Biebera. Nie mam co ubrać. Za godzinę umówiłam się z Jess na zakupy. Dasz mi jakieś pieniądze na ubrania?-powiedziałam niepewnie.
-Jasne, weź z portwela- rzekła nie przerywając sobie w czytaniu książki. Uśmiechnęłam się zadowolona ,że tak łatwo poszło.
Wyciągnęłam pieniądze i szybko się ubrałam. Po 20 minutach byłam już gotowa. Centrum Chandlowe było dość daleko, więc to był już najwyższy czas. Po około 30 byłam już na miejscu. Usiadłam na ławce i czekałam na moją przyjaciółkę. Po 10 minutach stała już obok mnie.
-O ,panno Emily nie poznaję panią. Pierwszy raz przyszła pani na czas.-uśmiechnęła się Jessica.
-A ja pani ,panno Jessico Moshal ,pani pierwszy raz się spóźniła-opowiedziałam i obydwie wybuchłyśmy śmiechem. Chodziliśmy po sklepach tak około 4 godzin. Naprawdę trudny wybór był w znalezieniu czegoś co do mnie by pasowało. Na szczęście w końcu coś znalazłam. Uradowana z zakupów, pożegnałam się z przyjaciółką. Wstępnie umówiłyśmy się na 17.00 u mnie ,bo koncert dopiero miał się rozpocząć o 20.00. Wróciłam z zakupów i walnęłam się na łóżko. Zawsze takie wyprawy były dla mnie wyczerpujące. Popatrzyłam na plakat obok mojego łóżka. W zasadzie miałam pełno plakatów. Uśmiechnęłam się na widok uśmiechającego się Justina.
-Do jutra Bieber.-powiedziałam pod nosem i poszłam do kuchni ,aby napełnić mój brzuch. Po chwili znowu wróciłam do pokoju. Weszłam na Twittera i sprawdziłam ostatnią aktywność.
Justin Bieber napisał: Witaj Miami! To już jutro. Będą emocje @belieberMiami kocham Was!
Uśmiechnęłam się na widok tego co napisał. Kocham Was! Wiem ,ze to nie do mnie. Nawet mnie nie zna. Ale jego słowa napełniły moje serce ciepłem.Coraz bardziej czułam się podekscytowana. Nie dotarło do mnie jeszcze ,że ja zwykła dziewczyna, będzie mogła spełnić swoje największe marzenie. Zamknęłam laptop i położyłam się spać. Było już późno ,a jutro czekał mnie jeden z najważniejszych dni w moim życiu. Zakryłam się kołdrą i poległam w śnie.
Rano obudził mnie budzik ,dając mi do zrozumienia ,że już 10.00. Udałam się do kuchni ,aby zrobić śniadanie. Zjadłam kanapki i włączyłam telewizję.
Właśnie dzisiaj na tym miejscu będzie grała gwiazda popu Justin Bieber.-mówił dziennikarz. Na samą myśl o tym moje serce się uradowało.Już na 9 godzin ta sala będzie przepełniona fankami ,które marzą aby spojrzeć w oczy swojemu idolowi. Zapraszamy o 20.00 na nasz program, bo właśnie my dla was będziemy pokazywać koncert na żywo-dokończył a ja wyłączyłam telewizor. Byłam taka szczęśliwa. Siedziałam tak nie robiąc nic ,aż do 17.00. Gdy usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi ,pędem zbiegłam i je otworzyłam. Tam stała Jess.
-I jak? Podekscytowana?-spytała robiąc słodką minkę.
-Jeszcze się pytasz?-odrzuciłam drwiąco. Udałyśmy się do pokoju i od razu zaczęłyśmy się przygotowywać do dzisiejszego wieczoru.
Gdy już byłyśmy gotowe do wyjścia ,szybko przeleciałyśmy siebie na wzajem wzrokiem.
-Wow, Emily.-Wyglądasz ślicznie-powiedziała Jessica
-Ty też niczego sobie-odrzekłam i wybuchnęłyśmy śmiechem. Pod moim domem czekał już tata Jess. Wsiadłyśmy do samochodu i ruszyłyśmy w drogę. Przez cały czas byłyśmy tak podniecone ,że nie mogłyśmy nic powiedzieć. Gdy dotarłyśmy na miejsce tata Jessicy odwrócił się do nas.
-Bawcie się dobrze-łobuzersko się uśmiechną.
-Dzięki-szepnęła moja przyjaciółka i ruszyłyśmy w stronę sali ,gdzie czekało już dużo osób. Pokazaliśmy bilet i zajęliśmy miejsca centralnie pod sceną. Czekałyśmy aż koncert się zacznie. Po kilku minutach rozpoczęło się odliczanie. 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1....0 i w tym momencie na scenę wszedł Justin. Nagle rozległ się dźwięk piszczących fanek.
-Gotowi?-zapytał Juss. Jego głos brzmiał niczym chór anielski. Był cudowny. Dziewczyny piszczały ,co najwidoczniej podobało sie Justinowi.
-No to na co czekamy? Zabawę czas zacząć-powiedział po czym zaczął śpiewać. Najpierw było One Time, As long as you love me,All Around the World potem One less lonely girl. Miałam nadzieję ,że to ja będę tą szczęściarą ,zresztą jak każdy. Ale niestety myliłam się. Po tej piosence zaśpiewał Boyfriend , Never say Never, Baby , Next to you i inne utwory. Było wspaniale. Emocje były górą ,a piski dziewczyn nie ucichły nawet na chwilę. Znałam wszystkie jego piosenki na pamięć ,więc to dało mi jeszcze większą możliwość zabawy. Po zakończonym koncercie wyszłyśmy z sali. Wszytkie małe fanki Jussa ,które przyszły z tatą ,cieszyły się. To był uroczy widok.
-Tato, było wspaniale! Dziękuje Ci że mnie zabrałeś.
-Kocham Cię tato
-Spełniłeś moje największe marzenie tatusiu.
Słyszałam głosy dochodzące do mojej głowy. Szkoda ,że ja nie miałam takiej możliwości przyjść na koncert z moim tatą. Tęskniłam za nim. Szkoda ,że tu go nie było.
-Emily ,wszystko w porządku?-z troską w głosie zapytała Jess na widok mojej smutnej miny.
-Tak ,jest ok-powiedziałam
-Odwiozę Cię do domu-ciągnęła
-Nie trzeba. Mama po mnie przyjedzie-skłamałam. Chciałam po prostu pobyć sama ,gdzie w domu nie będę miała takiej możliwości. Pewnie odcrazu mama zasypie mnie tysiącami pytań.
-Poczekam z tobą- rzuciła nie dając za wygraną.
-Nie trzeba-odpowiedziałam
-Ale...
-Nie, Jess. Jedź. Moja mama zaraz będzie-przerwałam
-No dobrze. Dziękuje Ci za dzisiaj-szepnęła.
-Ja tobie też kochanie. Było wspaniale. A teraz jedź -przytuliłam ją po czym ona ruszyła w stronę samochodu.
Usiadłam na krawężniku obok tour busa. Popatrzyłam się na idealnie czyste niebo.
-Tęsknie tato.-szepnęłam pod nosem dławiąc się łzami.-Chciałabym ,zbyć ty był.Teraz. Wiem to nie możliwe. Ale tak bardzo tego pragnę.-Zakryłam twarz dłońmi.
-Przepraszam-powiedział ochroniarz.-Nie powinnaś tutaj być.
-Tak ,wiem. Ale mogę jeszcze 5 minut? Tylko 5 minut, nie więcej.-szepnęłam
-No dobrze. 5 minut-zlitował się widząc moją zapłakaną twarz.
Odszedł a ja ponownie zakryłam twarz.Siedziałam tak i myślałam. Myślałam o tacie. Żałuje ,że go tu nie ma. Na samą myśl o nim jeszcze bardziej zalałam się łzami. Nagle poczułam dotyk na moim ramieniu. Byłam pena ,że to ochroniarz.
-Tak ,już idę-powiedziałam wstając i idąc przed siebie.
-Poczekaj.- Krzykną ktoś i złapał mnie za nadgarstek. Odwróciłam się i zauważyłam Justina. Patrzyłam w jego piwne oczy. Tak ,ja Emily Blans stałam twarzą w twarz z Justinem Bieberem.
_________________________________________________________________________________________________________________________________
Proszę KOMENTUJCIE.
ja nie wiem czy dalej pisać ,bo nie wiem czy ktoś to czyta.
Dla siebie nie będe przecież pisać ;>
Jeden wyraz ,tylko po to aby dać znak ,że dla kogoś to robię ,nie dla siebie ;D
Pozdrawiam miśki ;*** ♥♥♥
Subskrybuj:
Posty (Atom)