Emily
-Emily, wszystko w porządku?-spytał Juss kucając naprzeciwko mnie ,tak że byliśmy skierowani twarzami do siebie. Nie mogłam nic powiedzieć. W moim gardle wyrosła gula wielości orzecha włoskiego. Z trudem przełykałam ślinę, a do oczu napływały łzy. Przecież to nie może być to. On nie żyje. Od kilkunastu lat. Ale oni są na tych zdjęciach tacy sami. Te lekko kręcone włosy ,piwne oczy ,nieziemski uśmiech. Ale czy by mnie okłamał? Wątpię. Może po prostu ktoś jest do niego podobny. Ale ,żeby miał tak samo na imię? Niemożliwe. Spojrzałam moimi zaszklonymi oczami w czekoladowe oczy Justina.
-Hej, co jest?-nieśmiało zagadał. Ja w odpowiedzi podałam mu zdjęcia. On usiadł obok mnie i obejrzał fotografie.
-Czy..czy to jest....-zapytał. Twierdząco pokiwałam głową. On jeszcze raz przeleciał wzrokiem po ilustracji.
-Ale ,jak to możliwe. Mówiłaś ,że ..-chciał mówić dalej ,ale mu przerwałam.
-Ja sama nie wiem. Przecież on nie żyje. Bynajmniej tak mi tłumaczyli wszyscy dookoła. Przez tyle lat żyłam w tej pewności ,że go nie ma i nigdy nie będzie. To bolało. Cholernie bolało. Ale dlaczego? Dlaczego to zrobił?-zakryłam twarz dłońmi i wybuchłam płaczem.
Juss przysuną się bliżej i obją mnie ramieniem.
-Nie ,płacz Em. To na pewno ma jakieś wytłumaczenie.-szepną kołysząc mnie na boki ,aby mnie uspokoić. Jednak to nic nie dało. Zapomniałam ,że tu jestem. To nie miało teraz znaczenia. To nie było najważniejsze. Tu się tylko liczyło to ,że byłam okłamywana ,przez tyle lat. Że mój Tata żyje. Spojrzałam na zegarek. Kilka minut po 17.00. Powinnam już wracać do domu.
-Przepraszam. Powinnam już wracać.-szepnęłam odrywając się z objęć gwiazdy.
-Odwiozę Cię-odpowiedział Bieber ,po czym wziął kluczyki od samochodu i pociągną mnie za rękę zanim cokolwiek zdołałam powiedzieć. Zeszliśmy na dół po schodach i przeszliśmy przez drzwi frontowe. Samochód Justina stał tuż obok hotelu. Otworzył mi drzwi samochodowe z przodu i ruchem ręki wskazał mi ,że mam usiąść. Sam usiadł za kierownicą i odpalił samochód.
-Dziękuje-szepnęłam gdy byliśmy już w drodze.
-Za co?-spytał, zerkając na mnie kontem oka.
-Za to ,że chce Ci się mnie podwieźć.-lekko się uśmiechnęłam.
-Ech ,nie ma sprawy.-powiedział drapiąc się po karku. Siedzieliśmy jeszcze chwilę w ciszy. Chciałam coś powiedzieć ,ale w tym samym czasie Juss też mówił. Wybuchnęliśmy śmiechem.
-Ty pierwszy-powiedziałam uspakajając się.
-Więc ,jesteś moją fanką?-z zakłopotaniem spojrzał w moją stronę.
-Szczerze?
-Yhym
-Tak-westchnęłam-ale co to ma za znaczenie?
-Nic, po prostu cieszę się ,że mam takie ładne fanki-posłał mi uśmiech ,a ja szybko się odwróciłam ,żeby nie widać było moich rumieńców.-Teraz twoja kolej.
-Więc-wzięłam głęboki wdech-przepraszam ,za te mojej zachowani dzisiaj. W pizzerii.-oparłam łokieć o drzwi i położyłam na niego głowę.
-Nic się nie stało-odpowiedział ze szczerym sercem. Bynajmniej tak mi się wydawało. Resztę drogi spędziliśmy w ciszy. Byłam trochę przygnieciona tym co się dzisiaj zdarzyło. W środku czułam pustkę. Nic nie było ,a w moim oczach można było wyczuć przerażenie. Serce rwało mi się na milion kawałków. Moje myśli plątały się wokół jednego miejsca tak ,że za każdym razem wracały do tej samej sprawy. Mijałam śpieszących się ludzi. Kogo by obchodziła zwykła nastolatka ,która właśnie się dowiedziała o tym ,że prawdopodobnie jej ojciec żyje. Nikogo. Każdy jest zajęty własnym życiem. Goni za czasem. Nie może nawet usiąść na chwilę odpocząć. Jest związany. Blask codziennego światła oślepia ich wnętrze nie pozwalając dostać się do serca. Teraz czułam się samotna. Nikt nie rozumie co czuję. Nikt nie wie ,że moje wnętrze pali się niczym ogień. Zauważyłam ,że byliśmy już na miejscu.
-Dzięki-odpowiedziałam wychodząc z samochodu.
-Emily ,poczekaj-krzykną Bieber wysiadając i łapiąc mnie za nadgarstek. Odwróciłam się.
-Trzymaj się-szepną poluźniając uścisk.
-Postaram się-posłałam mu udawany uśmiech. W środku był ból. Wiedziałam ,że czeka mnie trudna rozmowa z moją matką. Gdy weszłam do domu wyciągnęłam fotografie z torebki ,którą odłożyłam na łóżko. Skierowałam się w stronę jej sypialni ,w której ona była. Serce zaczęło coraz szybciej bić. Usiadłam na łóżku ,gdzie czytała książkę.
-Musimy porozmawiać-powiedziałam zabierając jej książkę i kładąc na komodzie obok. Ona tylko delikatni się podniosła ,tak że siedziała.
-To jest mój tata-podałam jej fotografie tą ze starego pudła.-poznajesz?-odrzekłam nieco ciszej. Ona zaś wzięła zdjęcie do ręki i dokładnie obejrzała. Po chwili twierdząco pokiwała głową.
-A tu mój przyszły menager-podałam jej zdjęcie te które dostałam od Justina. Moja matka szeroko otworzyła oczy i przeczesała włosy do tyłu.- Co o tym powiesz?-szepnęłam na tyle głośno ,że powinna to usłyszeć.
-Ja...ja nie wiem co powiedzieć-powiedziała z przerażeniem w głosie.
-Powiedz prawdę
-Och ,Em. Myślę ,ze jesteś już wystarczająco duża. Posłuchaj mnie i nie przerywaj. Twój tata miał romans. Nie wiem z kim ,ale nieraz widziałam jak się obciskiwał z inną kobietą. Tego dnia co miał wypadek jechał z nią. Prawdopodobnie się całowali dlatego nie zauważył jadącej ciężarówki. Zderzyli się. Oboje przeżyli. Gdy tylko się z nim zobaczyłam powiedziałam ,żeby więcej nie przychodził. Nie chciałam już go wiedzieć, znać. Bałam się o Ciebie ,że może Ci to zepsuć życie. Radziłyśmy sobie przez tyle lat. A on? Pewnie sobie już założył nową rodzinę.-powiedziała z łzą w oku.
-Ja nie wiedziałam-wyszczerzyłam szeroko oczy.-Ale nie możliwe. Tata mnie kochał i by mnie nie zostawił.
- Gdyby nas kochał nie zrobiłby nam tego. Zobacz,że nie dzwonił ,nie pisał. Zero kontaktu. Gdyby mu zależało dałby odznakę życia.
- Nie wierzę-powiedziałam wychodząc z pokoju i zamykając go na klucz. Czy on był taki? Na pewno nie! Nigdy nie zrobił by mi coś takiego! On mnie kochał. Dbał o mnie. Zawszę chciał żeby było mi jak najlepiej. Wybuchłam płaczem. On nie mógł mi tego robić! Nie mógł! Położyłam się na łóżku i zaczęłam. Obudziłam sie około 10 .00.Prztarłam oczy i spojrzłam w prawo. Obok mnie spał Justin Bieber..
–--------------------------
Przepraszam że taki krótki ,ale zaraz wyjeżdżamy na kolonie na 2 tygdnie ;/
Więc do 2 tygodni :*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz