Translate

wtorek, 16 lipca 2013

Rozdział 4

Justin
Siedziałem i oglądałem telewizje. Za oknem słyszałem piski i okrzyki fanek. Denerwowało mnie to. Chciałbym posiedzieć w spokoju. Podszedłem do okna ,ale tylko po to by je zamknąć. Usiadłem wygodnie na fotelu i kontynuowałem oglądanie filmu.
- Młody, choć musisz to zobaczyć-krzykną Scoot wyłaniając głowę z mojej sypialni.
- Sorry, ale nie mam teraz ochoty. Oglądam film.-rzuciłem od niechcenia.
- Chłopie, widziałeś co się dzieję pod hotelem?-zaśmiał się tak ,jakby nie mógł w coś uwierzyć.
- Tak, tłum zdziczałych dziewczyn czających się na mnie jak leśniczy na dzika-zaśmiałem się ironicznie.
- Tam jest twoja dziewczyna, Justin- krzykną.
- Ja pierdole, mówiłem Ci ,że nie mam dziewczyny. Głuchy jesteś czy mam Ci to za każdym razem wypominać?-wkurzyłem się. Ile bym razy do niego mówił to i tak postawi na swoje.
- Jak tam chcesz. Ale pod hotelem stoi ta dziewczyna ,którą dzisiaj spotkaliśmy w pizzerii.
- Emily?-powiedziałem i podszedłem do okna. Rzeczywiście. Stała tam i śpiewała. Staliśmy i w ciszy wysłuchaliśmy mojej piosenki.
Tak ,ona musiała być jedną z moich fanek, skoro tak dobrze znała tekst.
-Chłopie ,ona ma głos.-krzykną mój menager ,kiedy wszyscy bili już brawa.
- Masz rację -szepnąłem ,nie mogąc wyjść z podziwu. Jak tej dziewczynie udało się zaśpiewać tą piosenkę ,tak dobrze jak mi. Scooter otworzył drzwi wejściowe.
- Gdzie się wybierasz?-krzyknąłem i poleciałem za nim.
- Nie możemy zmarnować takiego talentu- odkrzyknął zbiegając po schodach. Wyszliśmy z hotelu i przecisnęliśmy się przez tłum tak ,że staliśmy koło Em.
- Scooter Brown- powiedział podając rękę Emily.
- Tak ,poznaliśmy się wcześniej. Emily Blans- uścisnęła jego dłoń.
- Słyszałem jak śpiewałaś. Mam dla Ciebie propozycję. Co powiesz o zrobieniu kariery?- spytał Scoot.
- Co? Ja... ja, sama nie wiem.- odpowiedziałam mało entuzjastycznie.
- Nie możesz tego zmarnować, dziewczyno. Mam pomysł. Za tydzień polecimy do Nowego Yorku. Zrobimy przesłuchanie i zobaczymy co się zrobić. Ale potrzebuję też współpracy z twojej strony.-posłał jej uwodzicielski uśmiech i poruszył brwią, na co dziewczyna się zaśmiała.
- Kusząca propozycje ,ale musiałbym to przemyśleć.-nieśmiało odrzekła.
- Więc ,dobrze. Masz tu moją wizytówkę i daj znać jak najszybciej.-powiedział. Dziewczyna pokiwała twierdząco głową. Wspaniale by było ,gdyby się zgodziła. I nie chodzi mi o to ,że spędzalibyśmy więcej czasu razem. Tylko..... Och. Może i o to chodzi? Sam nie wiem. Nie jestem pewny co do swoich uczuć. Ale z drugiej strony ,wiem jak ciężko jest w karierze zawodowej gwiazd. No ,ale cóż co będzie ,to będzie. Poczułem krople na swoim nosie. Jedna ,druga ,trzecia ,aż w końcu rozlał się ulewny deszcz. Wszyscy pobiegli do swoich domówi ,a ja pobiegłem do hotelu.
Emily
Nie mogłam uwierzyć. Nie spodziewałam się takiej reakcji. To było coś niesamowitego. Chciałam się zgodzić. Chcę robić to co kocham ,ale nie mogę tu zostawić Jess, i innych. Nawet mojej matki. Ona sama nie wyjdzie z tego gówna. To pląta moje myśli niczym księżycowa nić. Serce się rwie ,ale rozum co innego. To dla mnie byłby sukces jak dla wspinacza wejście na szczyt Mount Everest. Ale nie mogę. Nie dam rady. Nie wiem co o tym myśleć.
Pobiegłam do domu i szybko przebrałam się w suche rzeczy. Wysuszyłam głowę i wywiesiłam mokre ubrania na balkon. Musiałam o tym porozmawiać z mamą. Nie chętnie ,bo od czasu naszej kłótni nie rozmawiałyśmy ,ale to nadal moja matka. Nie wyrzeknę się jej.
Ale poczekam na odpowiedni moment. To jeszcze nie teraz. Zauważyłam ,że z kimś zawzięcie rozmawia przez telefon. Usiadłam na łóżku. Potrzebowałam odpoczynku,który długo nie potrwał. Usłyszałam pukanie do drzwi. Niechętnym krokiem wstałam i je otworzyłam.
-Jess?-zapytałam zaskoczona wizytą przyjaciółki.
-Powinnyśmy porozmawiać.-odrzuciła i zdjęła swoje buty. Gestem ręki zaprosiłam ją do pokoju. Poszłam zrobić nam herbaty i szybko zrobiłam kilka kanapek. Postawiłam na biurku i usiadłam na kanapie koło Jessicy.
- Więc ,o czym chciałaś porozmawiać?- spytałam biorąc jedną kanapkę do ręki.
- Myślę ,że powinnaś tam pojechać.-na jednym oddechu wypuściła?
- Co? Dlaczego?-zapytałam nie spodziewając się tej propozycji z jej strony.
- To twoja życiowa szans, Em. Nie możesz jej tak zostawić. Powinnaś się bardziej rozwijać w tym kierunku i robić to co kochasz. To by było dla ciebie najlepsze.
- Wiem ,myślałam o tym ,ale nie mogę zostawić tu ciebie i mamy.- wzięłam łyka herbaty.
- Emily, ja sobie dam radę. A co do twojej mamy...rozmawiałam z nią. Zgodziła się.
- Ale jak to? Nie rozumiem- powiedziałam wpadając w zakłopotanie.
- No,bo widzisz. Zależy mi na tym ,żebyś uwolniła się od tym wszystkich myśli i wspomnień. Widzę jak Ci jest tu ciężko. W końcu nadszedł czas ,żeby zrobić krok do przodu.Em ,nie możesz tu zostać. Jeśli masz taką okazję ,jedź. Tutaj będziesz tylko niewolnikiem wspomnień. Powinnaś poczuć się wolna. Tutaj tego nie doznasz-powiedziała łapiąc mnie za rękę.
- Dziękuje.-szepnęłam i mocno przytuliłam przyjaciółkę.
-No ,na mnie czas. A ty panno Blans dzwoń do tego faceta.-mrugnęła do mnie i zniknęłam za drzwiami mojego domu zanim co kolwiek zdołałam powiedzieć. Bardzo się cieszyłam ,że tak wszystko się układa. Jessica miała rację. Nie powinnam zbyt długo tutaj zostać.
Wzięłam mojego Iphona i wykręciłam numer ,który był podany na wizytówce. Po 3 sygnałach usłyszałam czyjś głoś.
-Halo?-zapytał
-Dzień dobry, tu Emily.- odpowiedziałam niepewnym głosem.
-Och ,tak. Cieszę się że tak szybko. I jaka decyzja w ostateczności zapadła?-zapytał mniemajże Scooter.
-Tak, pojadę.-nieśmiało odrzekłam.
-Wspaniale. Nie można takiego talentu zmarnować!-dobrze ,że mnie nie widział bo na mojej twarzy pojawiły się rumieńce.-Więc możemy się dzisiaj spotkać? Omówimy kilka rzeczy.-ciągną
-Tak, oczywiście
-Więc co powiesz o 16.00?-zapytał. Spojrzałam na zegarek, była 14.00
-Tak, jak najbardziej.-odpowiedziałam.
-To na razie-usłyszałam poczym rozległ się dźwięk zakończonego połączenia. Jestem zmęczona dzisiejszym dniem, naprawdę. Tyle się wydarzyło. Nie mogę pojąc jak to się stało . Z każdym dniem traciłam wiarę w siebie ,traciłam sens do życia. Jednego dnia to wszystko znikło ,chciałam walczyć dalej. Nabrałam ochoty na życie. To było takie cudowne. Zjadłam obiad i poszłam się ubrać w sukienkę. Umalowałam się i pomyślałam, że przed wyjściem wejdę na twittera. Odrazu po włączeniu strony wyświetlił mi się post Justina Biebera.
Jeszcze w Miami. Kochani, przygotujcie się na młoda gwiazdę!
A pod postem było wiele komentarzy o dzisiejszym moim występie. Pozytywnych oczywiście. Ucieszyłam się w duchu ,że ktoś to docenia. Wychodząc z domu zauważyłam stare pudło schowane pod płaszczami i wyjęłam jego zawartość. Głownie składało się ono ze zdjęć. Klęknęłam i założyłam włosy za ucho. Tam byłam ja z tatą. Dokładnie pamiętam ten dzień. Byliśmy wtedy w wesołym miasteczku. To z okazji moich 9 urodzin. To był najwspanialszy dzień w moim życiu. To wszystko ,dzięki jemu. Dzięki jednej osoby. Nawet zapomniałam jak on wygląda. Odwróciłam fotografie na drugą stronę i przetarłam palcami napis
Kochana Emily! Kolejny roczek miną. Pamiętaj ,zawsze będę Cię kochać. Jesteś moim największym szczęściem jakie mnie w życiu spotkało.Twój Tata.
Jedna łza poleciała mi z oka. Ale nie powinnam płakać. Nie teraz. Zdjęcie schowałam torebki. Wzięłam pierwszą lepszą taksówkę i pojechałam do hotelu.
Po 15 minutach byłam już na miejscu. Stanęłam przed drzwiami biorąc głęboki oddech.Pociągnęłam za klamkę i weszłam do środka.
-Hej, Em-powiedział zalotnie Juss trzymając ręce w kieszeni. Ja jako odpowiedź uśmiechnęłam się i pokiwałam głową.
-Emily, jesteś. Więc od czego by tu zacząć. Wylot do Nowego York'u planowaliśmy w Piątek. Ja do was dojadę w poniedziałek.-powiedział zawzięcie grzebiąc w szufladach.
-Do was?-zapytałam nie wiedząc o czym on mówi.
-Och, Justin jedzie z tobą.Nie mówiłem? Ech, najwyraźniej zapomniałem. W moim wieku się zdarza.-popatrzyliśmy się z Justinem na wzajem i wybuchnęliśmy śmiechem.
-Cholera, Justin. Widziałeś te zdjęcie Bruna? Nie mogę go znaleźć.-powiedział rozkładając ręce. Mój tatuś też miał na imię Bruno. Na samą myśl o nim zrobiła mi się wielka gula w gardle.
-Gdzieś mam. Poszukam -powiedział Justin poczym znikł z mojego punktu widzenia.
-Wyprawa nam zajmie około miesiąca.-spokojnie i bez nerwów ciągną Scoot.
-Mam-krzykną Justin i podał jego menagerowi fotografie.
-To będzie twój przyszły menager,jeśli dobrze pójdzie-uśmiechną się i podał mi zdjęcie. Kogoś ten mężczyzna mi przypominał. Ciemne włosy, piwne oczy...I nagle zamarłam. Wyciągnęłam fotografie z mojej torebki i porównałam z tą którą przyniósł Justin. Nie, nie możliwe. Popatrzyłam z przerażeniem na Jussa.
-Emily, wszystko w porządku-zapytał

-------------------------------------------------------------
Koniec rozdziału ;D
I jak?
Komentujcie!!

1 komentarz: